Boeken, Uitgelezen »

© Isabelle Vandenabeele

Mag ik eventjes helemaal lyrisch worden over een boek?

Het gebeurt niet zo vaak, maar dit is er eentje dat ongetwijfeld de volle vijf (ja hoor, vijf!) sterren verdient. Ik had het al een tijd geleden gelezen, maar er waren twee goede redenen om deze bespreking uit te stellen: ten eerste was Katrien me net te snel af (klik hier) en ten tweede wilde ik liever wachten tot iedereen uit vakantie terug was. Kwestie van zo veel mogelijk potentiële lezers te bereiken.

Want RoodWaterNacht is een pracht van een boek, dat de volle aandacht verdient van iedereen die (jeugd)literatuur een warm hart toedraagt.

Het fascineert al van de eerste pagina, waar we een voorwoord krijgen dat meer een gedicht is dan een inleiding. Dat voorwoord raadt ons aan om als een ijsvogel het boek in en uit te duiken en te proeven. Wat ik meteen doe, uiteraard. Dat duiken en proeven valt zo goed mee dat ik een paar minuten later toch maar besluit het hele boek van voren naar achteren door te nemen.

Overdonderend. Dat was het eerste woord dat in mijn hoofd opdook.

Zó overdonderend, dat je het boek niet in één keer uit hebt. Het begint met de intrigerende foto’s van Koen Broos, die een waterwereld laat zien vol ongekend avontuur. Dicht bij huis, en toch waan je je bij tijden in exotische landen of ongekende streken. Daarna volgen er drie onderdelen: Rood, Water en Nacht. Elk deel opent met een prent van Isabelle Vandenabeele. Op één spread schept ze zonder ingewikkelde onderwerpen of complex kleurenpalet een hele wereld binnen een enkele tak van een boom. Wat daarna volgt, is een brede waaier aan verhalen, beeldgedichten, poëzie en non-fictie over dieren, met illustraties van voornamelijk Sanny Winters en Geert Vervaeke. Bij de verhalen springen vooral de bijdrages van Bibi Dumon Tak in het oog: wat een gortdroge uitleg over dier- of plantensoorten zou kunnen zijn, tovert zij om tot spannende of grappige pareltjes tekst. Dat je daarbij ook nog heel wat opsteekt, is leuk meegenomen. Ook ‘Alsof ze indianen waren’ van Tom Naegels is een revelatie: niet meteen het makkelijkste verhaal, maar met een sfeerschepping waar je stil van wordt.

Ondanks de grote verscheidenheid aan stijlen in tekst en beeld, zijn de samenstellers er wonderlijk goed in geslaagd een harmonieus boek af te leveren. Een en ander heeft uiteraard te maken met de keuze voor gevestigde waarden, van wie je nu eenmaal mag verwachten dat ze kwaliteit afleveren. Maar ook de redactie en de vormgeving zijn in deze van niet te onderschatten belang. En zo breekt dit boek eigenlijk niet alleen een lans voor de natuur, maar ook voor kwaliteitsvolle jeugdboeken. En dat kunnen we alleen maar toejuichen.