Groot met een hart voor kinderboeken: hoe kom jij aan je passie voor kinderboeken?

Ik heb een beetje een afwijkend stukje. Want het had ook heel anders kunnen lopen. Ik denk weleens dat ik er toevallig ingerold ben. Als ik op mijn twaalfde volkomen gegrepen was door Oost-Europese accordeonmuziek, had ik misschien nu stukjes geschreven voor een blog over vrolijke Balkanhoempa. Of The Doors, of roeien, of Spaanse cinema. Maar het werden kinderboeken.

Om mijn loopbaan als kinderboekenliefhebber samen te vatten: ik ben geboren in 1986, was altijd al een lezer, maar las me pas echt suf in Harry Potter, onstuitbaar was mijn enthousiasme. En ik moest dat onstuitbare enthousiasme ergens kwijt, dus begon ik een website en leerde mezelf schrijven. Inmiddels ben ik kinderboekenjournalist.

Maar waaróm? Waaróm heb ik (inmiddels) zo’n groot hart voor kinderboeken?.Tsja. Ik roer in mijn eigen koffiedik en tuur erin – want zoals ik niet goed kan uitleggen waarom ik van The Doors of van Spaanse cinema houd, is ook de oorsprong van mijn kinderboekenliefde een kwestie van tover.

En een verklaring voor mijn huidige liefde voor kinderboeken wil ik ook niet geven, ik houd namelijk gewoon van mooie dingen, van kwaliteit, en veel kinderboeken hebben kwaliteit.

Ik zal vertellen wat kinderboeken volgens mij voorhebben op Balkanmuziek – of op de boeken van Jan Siebelink. De wereld kan driemaal over de kop buitelen, maar een kind dat een boek leest kijkt niet op. Een kind met een boek kan soms nergens anders meer aan denken, hij is onstuimig verliefd, op dat boek. Zie Potter natuurlijk, maar zie ook alle boeken waaraan generaties volwassenen aan terugdenken als ze opkijken van hun Siebelink.

Enthousiasme voor kinderboeken is iets dat wel gestimuleerd mag worden – daarom ben ik in eerste instantie over jeugdboeken gaan schrijven. En daardóór. Misschien is het dus niet zo toevallig dat het Balkanhoempablog het zonder mij moet stellen.

 Thomas