Mooie boeken. Iedereen heeft er zijn zegje over. Mooie boeken hebben ezelsoren, hebben potloodstreepjes in de marge, hebben een vergeelde kaft, slingeren overal rond. Mooie boeken zijn zelf personages in huis. Maar bovenal hebben mooie boeken ook meestal een mooie schrijver (zie Karin met haar heerlijke rubriek Books&looks).

Gisteren was het weer zo’n ik-ontmoet-een-schrijver-dag. Hoe je het ook draait of keert: met schrijvers, daar is iets mee. Ik word er zelf haast ongemakkelijk van. Als lezer en als mens probeer je je ver van de adoratie en de aanbidding weg te houden, maar soms is het respect zo groot dat je er toch klungelig van wordt. Nood heb je aan die schrijvers: nood om toch even met hen te spreken, om hen te kennen, om mee in dat hoofd te zitten. En jaloers: om dat je dat zelf niet gekund hebt. Dat boek is niet van jou.

Je ziet het: ik ben zo’n lezer die houd van gesigneerde boeken. Liefst met een persoonlijke boodschap. Soms denk ik: nee, hier ligt de grens. Maar toch. Ik ken zo’n paar schrijvers die reageren als je je stoute schoenen aantrekt. Kwestie van niet teveel autoriteit aan hun antwoorden toe te hechten. Hoe dan ook: tijdens hardnekkige thesisuren, waarin de motivatie zienderogen daalt, durf ik er wel eens zo’n signatuurtje bij te nemen. En geloof me: het geeft moed.

Schrijvers zijn bijzondere mensen. Zeker schrijvers van kinder- en jeugdboeken. Ze zijn in zekere zin zelf nog kind, of verplaatsen zich toch wonderwel in die wereld. Ze verdienen ons respect en onze interesse. Ze verdienen gelezen te worden. Ze verdienen alle aandacht, want ze maken deze donkere wereld keer op keer wat lichter.