Kinderen en mooi ; mooi voor kinderen? – bis
Dat je als volwassene ook met kinderen rekening houdt, wanneer je als volwassene jeugd- of kinderboeken leest: het is soms nodig. Maar vaak ook niet. “Laat de smaak van kinderen niet primeren”, is iets wat ik leerde van recensente Jelle van Riet, en ik geloof dat ik daar ook wel kan achter staan: “kinderen houden van roze kauwgom en plastic sandaaltjes met glitters”, zei ze. Ik geloof dat dat ook voor hun boekensmaak geldt, wanneer je hen als volwassene niet een héél klein beetje leidt, maar vooral: naar hen luistert! Wanneer kinderen voor de KJV (dat is nu eenmaal mijn achtergrond voor een stuk) een boek niet goed vinden, is dat voor mij als begeleider geen enkel probleem. Kinderen vinden het dan fijn dat je naar hen luistert, dat ze vertellen waarom ze een boek al dan niet mooi of niet mooi (goed of niet goed is hier beter op zijn plaats) vinden. Daar is absoluut niets mis mee. Maar het is gewoon een must, dat ze naast Marc De Bel (ook daar is niets mis mee) en boeken waarnaar ze als kind zelf naar grijpen, ook andere boeken krijgen aangeboden, boeken die ze anders NOOIT zouden ontdekken, is gewoon mooi, het bevordert hun smaak.
Zo is het Katrien. Om die redenen hebben we ook de KJV in het leven geroepen. We verschillen van mening met de kinderen- maar we luisteren wel naar hen en zij zorgen ervoor dat we ons gaan bezinnen. Bezinnen betekent voor mij niet: mijn mening herzien, maar me (in recensies) altijd opnieuw de vraag stellen: wie vindt het compromis?
En wat het mooiste kinderboek betreft: Ik denk dat Gerda Dendooven alle ideeën daarrond goed samengevat heeft.
Jet
Uit mijn bescheiden ervaring blijkt dat de geest van kinderen nogal conservatief is. Ze kiezen uit zichzelf niet makkelijk voor iets wat ze niet kennen.
Het lijkt me goed hen voldoende vertrouwen te geven door terug te vallen op de dingen die ze kennen, om daarna over te stappen naar onbekende boeken.
Dat is niet pushen, en zeker niet elitair wezen, dat is gezond uitdagen. Dat is je ervaring als “helpende volwassene” aanspreken.
Anders zou onze oudste nu niet zo genieten van “10 groene haringen” en de 4 seizoenen van Berner. Ja, hebben zelfs al een keer “De eend, de dood en de tulp” van Erlburch gelezen en dan praten we over dode, platte katten daarna. Ik vind dat super.
[...] is mooi? Mijn antwoord op deze interessante discussie: Uit mijn ervaring blijkt dat de geest van kinderen nogal conservatief is. Ze kiezen uit zichzelf [...]
Mee eens en niet mee eens Gerrit. :-)
Ik volg je helemaal als je zegt dat de geest van kinderen nogal conservatief is en dat ze uit zichzelf niet makkelijk kiezen voor iets wat ze niet kennen.
Maar van de andere kant sta ik er soms van versteld hoe open hun geest net is wanneer je ze iets ‘uitdagends’ aanbiedt, iets waarvan wel eens beweerd wordt dat het ‘te moeilijk’ of ‘te ontoegankelijk’ zou zijn voor kinderen. Dan zijn ze plots helemaal niet conservatief…
En weer helemaal met je eens dat het aanbieden van ‘andere’ boek niet pushen of elitair wezen is. Het is je kind helpen groeien, net zoals je het op zoveel vlakken helpt groeien.
Ja, akkoord, maar over jouw paragraaf 3: ik geloof dat ze dat doen ze omdat je het hen aanbiedt; dat bedoel ik met conservatief: ze doen dat niet zo makkelijk uit zichzelf. En eens zover verrassen ze je met hun unieke kijk.
Helemaal waar Gerrit.
(Die conservatieve keuze hebben ze trouwens op veel vlakken, denk maar aan eten. Helaas verrassen ze me daar vervolgens niet met hun openheid als ik ze andere dingen voorschotel ;-))
Zelfs als ze ruzie maken zijn ze conservatief! Of ben ik dat? We blijven hangen in hetzelfde stramien… Oké, vanaf morgen probeer ik die conflictjes en vooral wat erop volgt anders aan te pakken. Of kent iemand nog geweldige kinderboeken over ruzie maken?
Zolang we het maar weer bijleggen en elkaar nadien een dikke knuffel geven…