Onrustvlinder / Anna Coudenys
Ik heb zo pas Onrustvlinder van Anna Coudenys uitgelezen. De bespreking komt later in De Leeswelp, maar ik wil er toch al dit over kwijt:
Onrustvlinder is het verhaal van de twaalfjarige Lowyze Adornes, dochter van de rijke 15e- eeuwse Brugse koopman Anselmus Adornes. Na een onbezorgde jeugd op de Brugse Verversdijk (waar het kostbare laken geverfd werd), wordt ze door haar vader veilig (voor grijpgrage ridderhanden) ondergebracht in de Sint- Trudoabdij. Lowyze is geen rebelse meid als Margareta van Male (uit Jonkvrouw), maar ze is pittig en zorgt voor een vleugje mysterie. Door haar verhaal- in de tegenwoordige tijd- kronkelt het verhaal van de twee straatjongens Seppe en Luigi- in de verleden tijd, terwijl de verhalen in tijd toch gelijk oplopen. Dit werkt bevreemdend. Coudenys schrijft mooi, beeldend (er staan weer een aantal streepjes!!!), ze brengt een deel van het middeleeuwse Brugge tot leven, zoals ook Lieve Hoet in De blauwe Schuit, Kristien Dieltiens in Candide en Pat Beirs en Van Ryckeghem in Jonkvrouw deden. Ze creëert spanning, ze maakt nieuwsgierig en daarom geeft ze ook zeer weinig informatie prijs. Iets te weinig, wat mij betreft, de grond van het complot is niet duidelijk genoeg en raakt mij te weinig. Wat zou bijvoorbeeld het gevolg van het complot zijn voor Lowyze en voor haar vader? Het motto :’Is het de vloek, Luigi?’ ‘Niet de vloek, Seppe, iets veel ergers’ is niet helemaal ingevuld. En blijf ik met gemengde gevoelens achter. Tot nader order.
‘Onrustvlinder’ heb ik helaas nog niet gelezen, dus stel ik mijn reactie op dat boek nog wat uit. Omdat ik driewerf helaas niet alles kan kopen en ik dus een enthousiaste bibliotheeklezer ben, zal ik altijd een beetje achterop hinken, vrees ik…
‘Jonkvrouw’ vond ik ontzettend knap: het verleden komt echt tot leven, het verhaal is heel zintuiglijk en filmisch geschreven. Ik heb onlangs de hele cyclus van Dieltiens gelezen en ik ben eigenlijk grotere fan van ‘Olrac’ en ‘Aude’ dan van ‘Candide’. Misschien komt dat doordat de structuur zich herhaalt, vooral dan het einde waar telkens in een soort rechtszaak alles op de valreep nog rechtgezet wordt. Je weet al dat het derde boek net zo zal aflopen als de twee vorige.
Ik heb de voorbije dagen ‘Duivendrop’ van Dirk Weber gelezen. Knap. Oftewel mooimooimooi. De sfeer die opgeroepen wordt in het boek vind ik heel bijzonder. Mijn favoriete passages: op p. 91: “‘Eigenlijk mag ik er niet over nadenken, maar soms doe ik het toch. Vind jij het raar dat ik wil weten hoe het buiten is? Ze zeggen dat dit de Ark is, dat het buiten onveilig is, maar toen kwamen de duiven en ik dacht dat het een teken was, dat de poort open kon. Maar ze zeiden dat ik het niet goed begrepen had. Dat het buiten nog steeds onveilig was omdat de mensen niet deugen. Maar jij bent van buiten, jij bent toch niet slecht?’ Jubes draait zich om en buigt zich naar de spleet in de muur. ‘Ik weet dat ze me willen redden, ik ben gewoon nieuwsgierig waarvan.’ Wat kan ik zeggen? Je kan denken wat je wil, maar als kind moet je toch doen wat je ouders zeggen. Of je loopt weg. Maar luisteren is gemakkelijker.” En op p. 118: “Er is maar één hoofdkussen. We liggen in bed met onze hoofden zo dicht bij elkaar dat een gedachte makkelijk kan overspringen. Misschien is het wel een gedachte van Jubes die ik denk. Dat het zoet is maar met een bijsmaak omdat het maar heel even kan duren. Tot we betrapt worden, tot we teruggaan.” Dit vind ik wel een opvallende gedachte die in het hele boek terugkomt: “Je kan denken wat je wil, maar als kind moet je toch doen wat je ouders zeggen.”
Voor mij hoeft het niet explicieter. Elke lezer leest in een boek wat voor hem op het eigenste moment van het lezen van belang is. Bij iedere lezing van een boek wordt de lezer door weer iets anders geraakt. Zo gaan er soms dingen verloren, ja. Maar dat vind ik niet het belangrijkste. Het belangrijkste vind ik wat er niet verloren gaat, het groeien door te lezen ook en de unieke boodschap van een boek, die voor elke lezer weer een beetje (of veel) verschilt. En verder wil ik de schrijver volgen in zijn creatie: hij moet het brengen zoals hij het voelt opborrelen en hij beslist – in het beste geval toch… – over de definitieve versie. En het allerlaatste wat ik wil is de jonge lezer onderschatten. Maar natuurlijk zijn er wel degelijk verschillen in leeservaring.
En tenslotte, net gelezen: ‘Als je dit leest, ben ik dood’ van Sally Nicholls (Engelse titel: ‘Ways to live forever’, Waterstone’s Children’s Book Prize 2008). Ik vind het een aangrijpend boek, gelukkig niet alleen kommer en kwel; met een dosis lichtheid en humor, en degelijk uitgewerkte personages. Het is vlot geschreven en er zit voldoende vaart in. En het stemt tot nadenken…
@Jet: niet te veel schrijven (zodat het niet te uitleggerig wordt of zodat de spanning niet verloren gaat), maar evenmin te weinig, is een kunst he.
Ik ben overigens wel benieuwd naar het boek, en naar je recensie, maar eerst, na een deadline waarvan ik de spreekwoordelijke hete adem voel, Duivendrop…
@Hilde C: ik ben het helemaal met je eens dat elke lezer uit een boek haalt wat hij eruit kan en wil halen. En het zijn de echt goede boeken waarmee dat kan. Zelfs als je er niet alles uit haalt, blijft er voldoende over om van te genieten.
En inderdaad: laten we de jonge lezer niet onderschatten. En laten we hem alsjeblieft ook niet over één uniforme kam scheren. Ook voor dat misschien kleine groepje lezers dat wél heel veel uit een boek haalt, mogen er goeie boeken verschijnen. Voor de ‘gemiddelde lezer’ verschijnt er al zo ontzettend veel.
Ik heb Onrustvlinder net uit, en vond het een bijzonder spannend boek. De personages lijken zo levensecht dat je ze zo op straat zou kunnen tegenkomen – als ze niet in 1469 leefden, natuurlijk. Het bevat ook de nodige heerlijke taalgeneugten, van die verrukkelijke pareltjes die het boek echt glans geven. Een voorbeeldje: “November klost een kantwerk van ragfijne vriesdagen vol windstilte, zodat een dunne nevel rond de verre zon blijft hangen in een verstilde dans van licht en tegenlicht.”
Het feit dat Anna je ook niet alle informatie met de paplepel ingeeft, maar je een beetje laat zoeken naar hoe alles nu precies ineen zit, geeft, denk ik, net een meerwaarde aan het boek. Je krijgt als lezer het genoegen om zelf de diepere dimensies van het verhaal te ontdekken. Dit maakt dat binnen de massa boeken die je nu op de markt vindt, Onrustvlinder er volgens mij met kop en schouders bovenuit steekt.
Hallo iedereen,
Een interview met Anna Coudenys over ‘Onrustvlinder’ kan je lezen op: http://www.geuzeinfo.com
ik heb een recensie van het boek gevonden:
http://www.theartserver.org/
groetjes
karla
Onrustvlinder: in één trek uitgelezen en toen in vogelvlucht herlezen, want: hoe zat het nu eigenlijk allemaal in mekaar? Toch tof dat ik het niet doorhad vanaf hoofdstuk één.
Wat niet zo dikwijls gebeurt is dat ik onmiddellijk thuis was: in de straten van Brugge, bij ‘t rijk volk , in ‘t klooster en op café, én in de vijftiende eeuw…
Mijn dochter heeft het boek meegenomen naar huis, benieuwd wat zij zal vinden, maar ik heb er alleszins van genoten, en ik hoop dat Anna nog dikwijls een zoektocht door onze geschiedenis maakt…
De familie was er een vakantieweekje tussenuitgeknepen naar Zeeland, gewapend met de nodige voorraad lectuur, waaonder “Onrustvlinder”.
Die werd in een zeer korte tijdspanne verslonden. Speelde de nabijheid van Brugge een rol in mijn beleving van de roman. Waarschijnlijk niet, ik liet me maar al te graag meevoeren in het middeleeuwse verhaal. Een historische tableau vivant, met verrassende knipoogjes naar menselijke kleine en grote kantjes van alle tijden…
Over Onrustvlinder wil ik zeggen dat het boek bijzonder mooi geschreven is.Maar meer nog : Het is historisch bijzonder boeiend. Het schetst Brugge in 1469 . Het is alsof je er zelf in kunt rondlopen. De Stadsarchivaris verklaarde bij het voorstellen van het boek aan de pers : Het zou de moeite waard zijn er een film van te maken. Zelf als historica vind ik dat het in elke schoolbibliotheek thuishoort.
Ook het zeer correct beschrijven van het kloosterleven heeft veel archiefwerk, lectuur en gesprek gevraagd. Schrijfster heeft dit schitterend gedaan. Wij zijn fier en dankbaar voor haar werk. Z.K.Van Wonterghem
Mijn reactie staat hierboven
Wat een snoepje van een boekje dacht ik: af en toe tussendoor een hapje lezen. Maar nee, zo lukte het niet: ik moest er echt mijn hoofd bij houden. In het eerste hoofdstuk had ik het ook nog niet door, ik bladerde af en toe even terug, ja, toen ging het licht aan.
‘t Is lekker spannend geschreven en een heel mooie taal, dat is genieten.
En een advies aan de toekomstige lezers: lees het in een trek door, lees langzaam, Anna is zuinig met haar woorden, proef ze traag als zwarte chocolade, ze zijn zo goed gekozen, zo raak.
En ik kijk al uit naar de film.
Het mocht voor mij ook nog een beetje dikker zijn, dat boek, het mocht een beetje langer duren. Hoe ging het verder, kwam hij terug? Had hij het door wie…., het mag een film met een vervolgje zijn.
Wilde Lucht blijft wel nog steeds mijn nummer 1,
En, Anna, laat ons niet tte lang op een nieuw verhaal wachten!
Greta (56)
Onrustvlinder nam me mee naar de middeleeuwen en dropte me in 2 verhalen,
2 levens, Seppe en Lowyse.
Dit wekte mijn nieuwsgierigheid; er zal wel een link zijn maar welke?
Langs de ene kant een arme jongen die hard moet werken zodat er genoeg brood op de plank komt en langs de andere kant het leven van het rijke meisje waarbij in het kasteel kwistig dienstmeiden aangenomen worden voor de aankomst van de Engelse prinses. Een contrast dat volgens mij heel goed ook het verschil tussen de verschillende klasses in de middeleeuwen uitdrukt en heel mooi beschrijvend neergepend is door Anna.
In het tweede deel van het boek kreeg ik een lichtblauw vermoeden over hoe de vork werkelijk in de steel zat en begonnen de puzzelstukjes in elkaar te passen.
Er kwam een tweede laag in het boek naar boven.
En effectief, er zijn nog enkele gaten in de puzzel waar bij mij een vraagtekentje staat. Wat was het complot? Zien Seppe en ‘Luigi’ elkaar nog terug? …
Maar misschien moeten we leren om in deze wetenschap-cultuur niet op alle vragen een antwoord te willen krijgen. Kind of volwassene, onze fantasie mag wel eens op de vrije loop gaan, niet?!
Er zijn zo van die boeken waarvan je kleine hapjes kunt nemen.
NIET doen met ‘Onrustvlinder’.
Dit is een grote hap!
Begin te lezen, laat je overweldigen en ga er meteen dwars doorheen!
Ik liet me gewoon meeslepen en had het (soms beklemmende) gevoel dat ik er middenin zat.
Eerst vond ik het wat vreemd dat het ene verhaal in het heden speelt en het andere in het verleden maar achteraf beschouwd, benadrukt dat juist ‘de verschillende’ levens.
Anna durft nieuwe dingen uitproberen. Dikke pluim.
Ze heeft prachtig, geschiedkundig correcte feiten (wat een opzoekwerk) gecombineerd met een gezonde dosis fantasie.
Het resultaat mag er zijn.
Je kan ‘Onrustvlinder’ uiteraard in bibliotheken vinden maar mag ik u een gouden raad geven?
Ga naar een goeie boekenwinkel. Die hebben vast een zeker een stapel klaarliggen.
Het is zo een soort boek dat je met veel plezier in je boekenkast zet en met nog meer plezier terug tevoorschijn haalt.
Komt er een vervolg Anna? En een film?
Nominaties op komst! Mijn hoofd eraf als het niet waar is.
Als er een boek van Anna Coudenys gepubliceerd wordt, is dat telkens weer een moment om naar uit te kijken. Het is ongelooflijk hoeveel verschillende genres deze schrijfster aankan. Elke keer weer slaagt ze erin je onder te dompelen in een totaal andere sfeer. Dit keer duikt ze met haar lezers recht de middeleeuwen in.
Onrustvlinder, dit kun je niet anders omschrijven dan een spannende en prachtig geschreven roman. Het lijkt bij momenten wel poëzie, je voelt gewoon de zinderende hitte die in de stad hangt, je proeft de lucht, je ruikt het stof. Het is ook een boek om meteen een tweede keer te lezen, dan sta je ervan versteld hoe briljant dit verhaal in elkaar steekt. Super!
Prachtig verhaal! Bijna in een ruk uitgelezen wat niet mijn gewoonte is. Iemand had mij een tijdje terug Yaka Mama, haar “jeugdboek-met-prijs-uit-Brabant”, in de hand gestopt. Dat vroeg bevestiging natuurlijk. Dit boek hier moet zeker niet onderdoen maar ‘t is een heel andere tijd: het moet heel veel opzoekingswerk gekost hebben om die figuren die mee de roem van het Middeleeuwse Brugge hebben bepaald juist te situeren. Het ganse verhaal door wordt je verder getrokken om toch maar te weten wat komen gaat. Om dan te eindigen met een “open einde” alsof haar volgende boek hier zal beginnen! Wie weet?
Zo’n boek moet zeker ergens genomineerd worden! Wie kan daar voor zorgen?
Anna, ik hou van je boeken. Telkens weer weet je ons te verrassen met iets totaals anders. Deze keer een verhaal dat zich afspeelt in de 15de eeuw. En opnieuw gebeurde wat er altijd gebeurt als ik een goed boek vastheb: het huishoudelijke werk wordt verwaarloosd, mijn bed roept mij maar ik geraak er niet in want ik wil maar één ding: lezen. En als het boek dan uit is, heb ik spijt want nu moeten we weer een tijdje wachten voor een volgend verhaal. Anna, we wachten vol spanning op je volgende boek. Van één ding ben ik alvast zeker: je zal ons weer compleet verrassen. Bedankt voor de mooie momenten, de spannende uren die je mij bezorgt.
Een beresterke en spannende thriller die zich afspeelt in de late Middeleeuwen.Met dit dit boek verwent Anna ons weer met een meeslepend verhaal , een kleurrijk palet aan woorden en zinnen die je echt onderdompelen in een voor mij boeiende periode.Virtuoos geschreven met veel zin voor historische nauwgezetheid.Ze laat evenwel nog de ruimte om sommige onuitgesproken dingen zelf in te vullen met de lezer zijn eigen verbeeldingskracht.Een aanrader !
Nog voor ik Onrustvlinder in handen kreeg, was ik gebeten om het boek te lezen. Het interesseerde me vanuit historisch oogpunt (ben historica). Het ging over een jong meisje in de 15de eeuw: fascinerend! Het boek overtrof al mijn verwachtingen. Anna slaagt er als geen ander in om een historische werkelijkheid tot leven te wekken. Dit is het mooiste wat je met geschiedenis kan doen: een historische sensatie veroorzaken waardoor je meteen enkele eeuwen terug in de tijd wordt gekatapulteerd. Dit is verplichte literatuur voor de geschiedenisles. Het blijft natuurlijk een roman met fictieve elementen. Maar dat is geen bezwaar. Want Anna heeft dit in haar nawoord voldoende kritisch verantwoord. Bovendien is Onrustvlinder een tip voor al wie van verfijnde en levendige karaktertekeningen houdt. (Dit heb ik ook opgemerkt in haar boek Wilde Lucht) Hierdoor kunnen niet alleen jongeren maar ook volwassenen erg genieten van het boek. Het plot is zo goed gevonden en hiermee samenhangend de overgangen tussen de verschillende hoofdstukken dat ik niets dan lof kan toezwaaien naar de auteur van het boek. Proficiat!
Lieve Anna,
Mijn woorden lijken zo bleek, zo mager naast de woorden die uit jouw pen blijven rollen. Daarom zeg ik het kort, maar daarom niet minder gemeend: een intrigerend boek waar ik gerust nog wat langer in had willen rondfladderen. Blijven schrijven!
ik ga onrustvlinder gaan lezen voor de kleine servantes( een leesproject dat elk jaar in gent dooraag , hier worden 7 boeken uigekozen waar er 1 winnaar van wordt uigekozen )
maar ik ga dus dat boek lezen en met al die goede comentaar denk ik dat ik er veel plezier ga een beleven