@ Nathalie: Dit is heel herkenbaar voor me. In één van de bibliotheken waar ik vaak kom, is het zwembad naast de deur. Voor of na het zwemmen krijgen de kinderen exact twee minuten om een boek uit te kiezen (terwijl buiten de bus al staat te grommen…). Ze rennen letterlijk naar een rek, rukken er een boek uit, schuiven nog even aan de balie aan en ze zijn alweer weg voor je er erg in hebt. Verder krijgen ze vooral berispingen: van de leerkracht omdat ze zich moeten reppen, of omdat ze hun boek op de bus hebben laten liggen, of omdat ze kennelijk het zwarte schaap van de groep zijn en altijd berispt worden, al is het maar voor de manier waarop ze kijken (echt meegemaakt) en van de bibliotheekbedienden omdat ze van de rekken een rommeltje maken (ik vraag me wel af wanneer…). Als dat de ervaringen zijn die een kind tot lezen en tot later bibliotheekbezoek moeten aanzetten, nou dan geloof ik niet dat de opzet geslaagd is. Sorry voor al de leerkrachten en bibliotheekbedienden die het wel goed menen en goed doen, maar dit moest me toch even van het hart. Ik waardeer de inspanningen van de mensen met een hart voor boeken en voor kinderen heel erg en hoop dat ze vooral zo voort blijven doen, in het belang van ons aller kinderen. En van de boeken natuurlijk!

@ Caroline & Katrien: Heel jammer vind ik het wanneer kinderen tijdens een klasuitlening de bib binnenkomen en te horen krijgen dat ze ‘precies 5 minuten hebben om een boek te zoeken’ en dat de leerkracht dan in de gang een beetje blijft schreeuwen in plaats van de kinderen te wijzen op leuke boeken, of in elk geval beschikbaar te zijn voor hen.

Op dat moment is het belangrijk dat je de tijd neemt om naar hen te luisteren. Te weten komen welk boek ze leuk vonden is dan een hulpmiddel voor jezelf om hen een ander boek te laten vinden.
Houden ze van spanning of liever niet, humor, vriendschap …. dan kan je samen met hen op zoek gaan naar boek dat in dezelfde lijn ligt. Als je dat bij elk bezoek doet, krijg je telkens een groepje dat met je meestapt om te zien welke je aanraders zijn.
Kinderen die de boeken al lazen en enthousiast zijn zorgen ook voor overtuigende argumenten.
Soms is het samen met hen op zoek gaan al voldoende voor hen om zelf iets te vinden.

Ik deel je mening helemaal hoor. Waar ik vooral op doelde is dat je het aanbod in de bib niet mag beperken tot enkel ‘de goede’. Daarom dat een Stilton gewoon tussen de andere boeken staat, hopelijk zien ze in hun zoektocht ook nog een ander leuk (beter?) boek.

Nathalie

Kinderen hebben inderdaad een vaak uitgesproken smaak, en daar is niks mis mee.
Wat ik in mijn boekhandel wél vaak zie gebeuren (en dat vind ik erg jammer) is dat kinderen die eerste voorkeur teveel koesteren. Ouders, grootouders gaan daar zover in mee, dat alles van een auteur op een verhoogje wordt gezet, en aan de rest komen ze niet meer toe.
Vijf jaar lang Marc De Bel, en dan vallen ze stil.
Of, zoals ik nu nog vaker zie, Geronimo Stilton. Ze hebben ALLE Stiltons gelezen. En dan gaan ze op zoek naar een boek ‘zoals Stilton’. Dat vinden ze niet (da’s dan hun mening:))
Dat vind ik persoonlijk een enorme gemiste kans.
Kinderen, van bij het begin, stimuleren in hun zoektocht naar af en toe een zeer vlot leesbaar maar ANDER boek, kan wonderen doen.

Af en toe een baggerboekje lezen, kan bevrijdend en ontspannend werken, hoor, absoluut. Maar in Woeste Willem is het mijn taak (en ja, ik voel het een beetje als een roeping) om kinderen toch wat groeipotentieel te laten zien.

Groetjes,
Joke

Laten we niet vergeten dat kinderen er een heel andere mening op na kunnen houden dan ons. Het zou niet goed zijn, mocht iedereen van Mark De Bel of Mark Tijsmans houden. Het zou ook niet goed zijn, mocht niemand ervan houden. Ik vind het vooral belangrijk dat kinderen hun eigen mening en smaak kunnen ontwikkelen met behulp van het bibliotheekaanbod. Wie zijn wij om dat te bepalen…

Inderdaad, er is veel pulp.
Maar over heel veel boeken zijn de meningen simpelweg verdeeld.
Kijk nu alleen al naar de boeken van Marc Tijsmans. De redactie had, wat mij betreft, een stuk zorgvuldiger mogen zijn, maar toch hou ik erg van zijn verhalen! Prettig gespannen wacht ik op het vervolg van Wiet Waterlanders.
Dit vergelijken met een Marc de Bel ergert mij dan weer.
Na een leuk debuut (Het ei van oom Trotter) vind ik zijn boeken steeds slechter worden. Je ziet het, zoveel meningen als er mensen zijn…

Groetjes,

Joke