Boekengroet,

Jet

Ik vind Maopé, die nieuwe imprint, wel erg prettig. Als trotse moeder van een blanke oudste zoon, een Aziatische dochter en een Afrikaanse jongste is het heel fijn om eens een boek voor te lezen met anderskleurige personages.
Ik ben zelf niet zo dol op de tekeningen van Mylo Freeman (gewoon niet helemaal mijn smaak, verder geen oordeel, hoor). En toch ben ik dolblij met een boek als Prinses Arabella, en recenter Broertjes. De personages zijn toevallig donker. Niks mis mee. Dat lijkt me essentieel in de ontwikkeling van mijn kinderen.
Identificatie. Herkenning. Gewoon onderweg zijn en af en toe iets uiterlijk bekend tegenkomen. Fijn fijn!

Groetjes,
Joke

Fijn, jouw reactie! Natuurlijk wil ik het boek eerst lezen, dit stond ook in mijn post, en dat is wat mij betreft zeker niet geschreven “Ik kan geen oordeel vellen voor ik het boek gelezen heb”, staat er, als een goedmakertje, dat meen ik echt. Anderzijds is het gewoon zo dat ik al heel veel boeken gelezen heb met een bedoeling. Maar ik ga het boek zeker eerst lezen voor ik er een oordeel over vel. Als dat zo overkwam: mijn excuses dan, dat was niet de bedoeling.

Minder vrolijk word ik van het commentaar.
Is het niet een beetje een vooroordeel, Katrien, dat elk boek met een anderskleurig hoofdpersonage persé “iets wil aantonen, in dit geval dat kleurlingen niet beter of slechter zijn dan wij”? Een stevige conclusie, en dat zonder het boek te lezen, zoals je zelf aangeeft. Op die manier beoordeel je multiculturele boeken en hoofdpersonages al vanuit dat ene perspectief nog voor de eerste letter gedrukt of gelezen is. Ze verdienen misschien wel beter…
Voor sommige verhalen maakt het trouwens echt wel uit of het personage “zwart, geel of rood is, of iemand met een handicap.” Net zoals het voor Dolores uitmaakt dat ze een dwerg is. Anders had het hele verhaal net zo goed niet geschreven kunnen worden.

Ik zou het bijzonder fijn vinden als je het boek alsnog wou lezen.

multiculturele groeten!