Donker of hopeloos… een groot verschil!
Hoe somber mag een kinderboek zijn om nog kinderboek genoemd te kunnen worden?
Uitzichtloos, troosteloos, Zwart als inkt, mag dat?
Of moet er altijd een sprankeltje licht zijn?
Een jeugdboek mag best donker zijn. Niet steeds weer, maar af en toe een duistere ontwikkeling, een pijnlijke draai, een verdrietig moment… het moet geschreven mogen worden.
Waar ik een hekel aan heb, is een jeugdboek zonder hoop. De lezer achterlaten in een diep, zwart gat, zonder het kleinste lichtpuntje, vind ik misdadig.
Maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk.
Jeugdliteratuur is er voor heel veel volwassenen, maar toevallig ook voor kinderen en/of jongeren. Niet elk kind is evenveel bestand tegen een overdaad aan ellende. En daar ligt mijns insziens toch een punt van verantwoordelijkheid van de auteur (en van de uitgever)!
Groetjes,
Joke
Mijn ervaring is dat kinderen afhaken als het voor hen te erg wordt. Ze stoppen gewoon met lezen.
Ooit ‘Mijn zusje is een monster’ van Martha Heesen gelezen? Een boek vol terroriseert een klein meisje haar hele familie. Het enige hoopvolle aan het einde is dat je als lezer na al die haast onwaarschijnlijke toestanden die beproefde familie achter je kan laten. Een fantastisch boek. Ik gaf in die tijd nog les en de kinderen van mijn klas (11-12 jaar) hebben zelden een boek zo graag gelezen als dit boek.
Een goed kinderboek, dat de kinderen wel degelijk echt aanspreekt én dat toch geen hoopvol einde heeft… het kan dus wel!