‘Zwart als inkt’ is een van mijn favoriete boeken, geschreven door één van mijn favoriete auteurs. Maar het mag niet als model staan voor de ‘donkere’ boeken die hier bedoeld worden. ‘Zwart als inkt’ is een prachtige persiflage op de suikerzoete Disneyversie van Sneeuwwitje. Je moet al behoorlijk belezen zijn en Hofmans werk kennen om de ingenieuze vondsten te doorgronden, om de de anti- helden te duiden en van zijn taalcreativiteit  te genieten. Het verhaal is een ode aan de kracht van de fantasie en de taal. Voer voor een voorlezer- taalkunstenaar is dit. En dan luisteren, met in gedachten Hofmans ingehouden lachje…

Dit is dus geen zwart boek, maar een ‘spitsvondig’ boek, voor adolescenten en volwassenen.

Zwarte boeken zijn voor mij boeken die kinderen met hun neus op problemen drukken zonder die te duiden of te verwerken. Boeken die ‘vaststellen’, het liefst met veel sensationele details, zonder de hoop op een uitweg te bieden. Bestaan die doemverhalen nog? Wees (on)-gerust, ze worden nog altijd geschreven en uitgegeven.

Ik zucht ook af en toe bij de ‘aanvaardbare’ probleemverhalen. Vaak geschreven in opdracht. Zo donker als in de jaren 70 en 80 zijn die niet meer en de taal is heel wat beter. Poëtisch zelfs soms. Maar hoe vaak gaan ze niet OVER kinderen in plaats van zich te richten TOT kinderen.  Daardoor blijven ze vaak ‘duister’, d.w.z. ondoordringbaar voor de kinderen. Wie was die auteur weer die zei dat ze als (ziek) kind spannende, boeiende verhalen wou en geen verhalen waarin ze zichzelf en haar ziekte nog maar eens tegen kwam?

Pas op: ik schrijf hier over kinderboeken. Een puber of adolescent kijkt al anders tegen ‘zwarte’ boeken aan. Maar die hoop (indien verantwoord), dat mag er voor mij nog altijd in..

Jet