Prentenboekenkunst
Door Karin op 15/04/2008 – 22:47Eén reactie
‘For more than half a century Sendak, the 79-year-old Brooklyn-born illustrator and author, has been making picture books that are not just wildly imaginative and beautiful entertainments for the young but something else besides: a sustained inquiry into the nature of telling and showing. He has not so much raised the picture book into high art as revealed that it always could be that.’
In het artikel ‘Wild things, I think I love you’ in The Guardian bespreekt Jonathan Jones het oeuvre van Maurice Sendak: interessant leesvoer voor wie meer wil weten over deze bijzondere illustrator.
Dank je voor dit superinteressante artikel, Karin. Ik heb eindelijk tijd gemaakt om het eens op mijn gemak door te nemen. Ik heb er mijn enige boek van Sendak bijgenomen, ‘In de nachtkeuken’. Waar het over ‘Max en de Maximonsters’ gaat, heb ik niet eens een boek nodig, ik kan de prenten zo dromen, zo vaak heb ik dat boek gelezen. Wat niet wegneemt dat ik hoop dit boek nog eens te kopen als de gelegenheid zich voordoet.
En blijkbaar wordt ‘Max en de Maximonsters’ (oftewel ‘Where The Wild Things Are’) nu ook verfilmd. (‘One of the things a visual narrative can do, perhaps more truly than words, is to replicate the logic of dreams. The surrealist Max Ernst with his collage novel knew this, Alfred Hitchcock knew this, and so does Sendak. It will be fascinating to see how Spike Jonze’s film – currently in production – of Where The Wild Things Are, with a screenplay by Dave Eggers and starring James Gandolfini, will translate Sendak’s work to the screen.’) Ik ben benieuwd.
Het derde deel van zijn ‘trilogie’, ‘Outside Over There’, heb ik helaas nog niet onder ogen gekregen. Ik heb me dan maar tevreden gesteld met een afbeelding van de cover op internet.
De twee zinnen in het artikel die mij het meest opvielen, zijn: ‘a sustained inquiry into the nature of telling and showing’ (deze zin komt ook voor in het citaat van Karin, merk ik nu) en de zin ‘a story with a happy ending whose context makes the happy ending meaningless’ (in de alinea ‘More recently Sendak illustrated a picture book of the opera Brundibar, with libretto by Tony Kushner. It’s a Czech work that was performed 55 times by Jewish children in Terezin camp. In Sendak’s pictures, the ghetto teems with human richness and children defy and defeat a monstrous bully called Brundibar. It’s a paradox: a story with a happy ending whose context makes the happy ending meaningless.’)
Dat gevoel heb ik ook over sommige ‘sombere’ boeken. Hoewel ze goed aflopen, blijven ze me bij als heel deprimerend. (In het citaat zal het wel eerder over ‘ondraaglijk’ gaan.)
Ik hoop dat er op deze blog nog meer verwijzingen komen naar dergelijke interessante artikels, die me anders zeker zouden ontgaan. De achtergrondinformatie over Maurice Sendak zelf en over zijn werken, vind ik uitermate boeiend. En als de vleug actualiteit dan niet ontbreekt, zit het helemaal goed.