Tot op het bot
Voor wie het bekroonde kortverhaal Slecht van Jan Simoen nog niet las: Bespreking uit K§L dec. 07, bijdrage van Jet
Na zijn geprezen trilogie over de halfbroers en –zus Jonas, Michäel en Anna toont Jan Simoen zich ook een meester in het kortverhaal. Hoofdfiguur Nathan uit Slecht is een verwend ettertje, dat zich met veel branie spiegelt aan zijn filmidolen. De gehate tegenstanders zijn ‘dé volwassenen’. En Raf, want die heeft zijn vriendin Elke van hem afgepakt. Nathans wraak was zoet, maar de ontmoeting in het politiebureau is dit veel minder. Daar gaat hij noodgedwongen de confrontatie met zichzelf aan. ‘Agressief, wantrouwig en onzeker’ noteert de inspecteur en zo tekent Jan Simoen hem met ongemeen groot inlevingsvermogen. In gebalde stijl vertolkt hij Nathans woede en angst, schept hij orde in de chaos van zijn gedachten en kleedt hij hem uit tot op het bot. Ondertussen voert hij de lezer met suggestieve hints naar de pointe: wat heeft Nathan nu eigenlijk gedaan en waarom? De boodschap van dit literaire kortverhaal zal bij adolescenten ongetwijfeld discussie uitlokken!

Ik moet denken aan het stukje: Kinderboekpersonages, waarin gesteld wordt of de hoofdpersoon gemene trekjes mag vertonen of juist aardig moet zijn.
Dit kortverhaal toont duidelijk aan dat de hoofdpersoon agressief e.v. is. Maar hij wordt misschien door zijn belevenissen en door schade en schande een beter kind?
Misschien ben ik naief hierin. Ik zal proberen het kortverhaal te lezen.
Met beste groet, Corry.