Allemaal willen we de hemel / Els Beerten
Bijna uitgelezen: Allemaal willen we de hemel van Els Beerten.
Mijn eerste reacties: wel erg dikke turf ( 498 blz!) over WOII en de repressie achteraf; aanvankelijk heel verwarrend vanwege door elkaar lopende tijdsvlakken en personen die niet onmiddellijk geïdentificeerd worden; achteraf bekeken toch wel functioneel: dank zij de mozaïek- structuur verfijnt de beeldvorming en puzzel je zelf de karakters genuanceerd in elkaar; ook spanning stijgt gradueel. Taal in functie van de personages- geen opzettelijke beeldtaal. Vooral tijdssfeer komt aan bod. Toch weer een boek dat me vastgrijpt, maar anders en -eerlijk- tot nog toe (ik ben aan blz.400) minder dan Lopen voor je leven (2003).
Wie heeft het ook al gelezen?
Jet
Aanvulling, donderdag15-5: Ik heb doorgelezen, omdat ik niet anders kon. De spanning en het versnellende ritme sleurden me mee. Uiteindelijk had ik geen moeite meer om de wisselende ik-personen meteen te identificeren. Dat pleit natuurlijk voor het psychologisch inzicht van Els Beerten en haar talent om karakters zichzelf te laten ‘uitdiepen’. Vooral het overbrengen van de twijfel en de verwtijfeling bij iedere ik- figuur afzonderlijk én dan nog eens via die ikjes bij hun entourage (o.m. vader- moeder), dat vond ik bijzonder sterk. En dan de apotheose: hoewel ik al een en ander vermoedde, toch was ik nog totaal verrast. Conclusie: de verwarrende structuur en de trage opbouw overtuigden me aanvankelijk niet echt. De laatste 100 blz. trokken me over de streep. Ze evenaren ruim het niveau van Lopen voor je leven! Lezen dus!
Jet
Ik ben er in bezig, Jet. Nog maar net eigenlijk. (Nog net niet aan blz 100) En ik ben het met je eens dat het heel erg verwarrend is, vier hoofdpersonages in de ik-vorm én dan nog eens die verschillende tijdstippen. Maar mijn volledige ‘oordeel’ geef ik best als het uit is natuurlijk. Ik wil eigenlijk geen mening hebben tot ik weet waarover ik spreek :-)
Dag Jet,
Ik heb vorig jaar Lopen voor je leven ook gelezen en dat vond ik een erg mooi boek! Spannend, ontroerend, leuke opbouw (met die passages ertussen die het lopen zelf beschrijven), origineel, verrassend. Beerten is dus zeker een auteur waar ik meer van wil lezen. Toch motiveert jouw commentaar me niet meteen: veel vertellers, ingewikkeld tijdskader, dat is doorgaans niet meteen mijn smaak. Maar, wie weet, begin ik er op een warme zomerdag toch eens aan. Dan hoor je beslist nog van me!
Hier ligt het boek ook al klaar, het ziet er veelbelovend uit (en wat een mooie titel). En na je enthousiaste bespreking Jet weet ik al helemaal zeker dat ik dit snel ga lezen.
[...] Allemaal willen we de hemel [...]
Ik heb het boek zo’n twee weken geleden gelezen, en ik was erg enthousiast. Ik vind dat de personages heel realistisch beschreven worden, je kruipt steeds mee in de huid van de ik-vorm.
Ik vond het eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld, misschien eerst een klein beetje puzzelen, maar je bent snel mee.
Wat ik sterk vond is dat je iedere figuur, het karakter, het denken en doen, zo goed kan begrijpen, al liggen ze soms zo ver uit elkaar.
Ik vond het echt knap dat ze die tijdsgeest en met zijn problematiek-lang voor mijn geboorte weliswaar-zo goed kon weergeven.
Een echte aanrader, de dikte mag in geen geval een belemmering zijn, het leest als een trein.
Ik heb het boek uit de bibliotheek gehaald en de bibliothecaresse heeft me dit boek aangeraden maar ik twijfel of ik het ga lezen want na jullie reacties te zien is het boek verwarrend en ik lees liever vlotte boeken waarbij ik niet veel bij moet nadenken over de personages,..
ach ja ik neem het boek mee op reis en ik lees wel in het vliegtuig..
Zo verwarrend vind ik het boek niet hoor…. Het is toch haast bij elk boek dat je je eerst door de eerste blz moet ‘zwoegen’ om een beetje in het verhaal te geraken… En bij een dik boek duurt die ‘inleiding’, het plaatsen in tijd en ruimte, zowiezo een beetje langer…
Ik kan alleen maar zeggen dat het heel erg mooi geschreven is… en dat ik het boek op een viertal dagen ‘verslonden’ heb…. en dat terwijl oorlogsverhalen meestal niet mijn favoriete boeken zijn…
‘Allemaal willen we de hemel’ vind ik een erg beklijvend boek, het heeft me diep geraakt. Het geeft een indringende inkijk in de tijd van (na) de Tweede Wereldoorlog.
Mijn favoriet van Els Beerten blijft ‘Voorbij de blauwe lucht’. Ik ben blij dat ik het tweedehands op de kop heb kunnen tikken.
‘Lopen voor je leven’ vind ik knap geschreven, maar het heeft wel een doorzichtig stramien (het wedstrijdstramien). Mijn citaten uit ‘Lopen voor je leven’:
p. 164: Want als je niet durft te dromen, gebeurt er vaak helemaal niks. Een mens moet durven dromen, Noor, grootse plannen durven bedenken. Ook al weet hij in zijn hart dat misschien maar een tiende ervan kans heeft om uit te komen. Of een honderdste. Het is wel een honderdste van zijn droom, of een tiende als hij geluk heeft. Dat is niet niks, Noor.
p. 179: Konden mensen elkaar wel redden? Misschien konden we het alleen maar willen. Willen redden. Gered willen worden. Misschien kon je ook jezelf redden. Als je iets wil, en wel zo graag dat je er alles voor overhebt, maar dan ook echt alles: kan het dan eigenlijk mislukken? Was elke poging die je ondernam niet al een overwinning? Ik zal het hier halen vandaag. Ik kan niet anders. Misschien was het leven niet meer dan proberen.
Allemaal willen we de hemel is een fantastisch mooi boek. Voor ik het las, was het zo van: “Pff, boeken over den oorlog, das echt zo niets voor mij.”
Maar uiteindelijk ben ik er toch in beginnen lezen, en werkelijk, ik kon er niet mee ophouden. Ammai, het was echt een mooi boek, mijn bespreking gaat er over,. ik moet voor de klas een boekbespreking houden en ik koos dus dit boek. Mijn samenvatting is niet echt geslaagd, maar ik gaat het er toch bijzetten, hierzo :) :
Jef en Ward waren de beste vrienden sinds Ward in het dorp van Jef is komen wonen en saxofoon speelde in ‘Het Genoegen’, de plaatselijke fanfare. Maar de oorlog kwam eraan. De Duitsers namen alles in en tegelijkertijd veroverden de Russen heel Europa. En ze waren op weg naar België. De Vlamingen zochten soldaten om tegen de Russen te gaan vechten, samen met de Duitsers, want de Russen gingen ook hun land innemen. Jef en Ward wilden helpen, helden zijn. Maar niet iedereen was het daarover eens. Jef mocht niet gaan, evenals Ward, maar Ward ging toch mee om tegen de Russen te vechten. Zonder Jef. Elke zomer kwam Ward terug. Niemand sprak nog tegen hem, omdat hij de Duitsers hielp. Alleen zijn moeder… en Jef. Ook Jef mocht niet meer praten met Ward, maar het was zijn beste vriend. Ze spraken af, waar niemand het zag en wanneer niemand het zou zien. Maar op een avond moest Ward een opdracht vervullen. Hij moest alleen komen, om 12 uur ‘s nachts, aan de oude molen. Jef wist dat Ward een opdracht moest volbrengen en wou bewijzen dat hij géén lafaard was. Jef schoot, zonder te weten dat het de oom van zijn beste vriend was, Theo Verlaak dood. Ward keerde terug naar het oostfront om zijn beste vriend te beschermen. Iedereen dacht dat Ward zijn eigen oom hat doodgeschoten en Jef leerde leven met zijn schuldgevoelens. Maar de oorlog ging voorbij en mensen moesten worden terechtgesteld bij hulpverlening aan de Duitsers.
Maar dan kwam Ward terug, wetend dat hij ook terechtgesteld zal worden, voor iets wat hij eigenlijk niet gedaan had… .
evoila, dat is het.
veel groeten!
en als er iemand die dit leest het boek nog niet heeft gelezen, zeker doen!
gudrun
Beste Gudrun,
In het vervolg graag erbij vermelden dat er een spoiler in je bespreking staat!
Ik ben het boek (met enorm veel plezier) aan het lezen, en nu weet ik al wat ik nog niet wilde weten. Een beetje jammer.
PS … al is je enthousiasme voor dit boek natuurlijk een zachte pleister op de wonde. :-)
Ik heb net het boek “Allemaal willen we de hemel” uitgelezen. Ik was geboeid van ‘t begin tot ‘t einde. Alles, personages, gebeurtenissen, psychologische ontwikkelingen, komt bedrieglijk eenvoudig en bijzonder geloofwaardig over.
Het is alsof je de figuren zo zou kunnen tegenkomen op straat…, of had kunnen tegenkomen, ik ken de periode tenslotte ook maar ‘van horen zeggen’, uit de verhalen van mijn ouders, boeken, filmfragmenten….
Ik merk aan alles dat er veel opzoekingwerk is bij te pas gekomen, om dan toch nog een ongekunsteld boek te maken is een hele krachttoer.
Door de verschillende ik-figuren is het ook zeer concreet, en zeer genuanceerd. Een zo complexe situatie in eenvoudige taal vatten is echt geen kinderspel.
Het is ook best ontroerend.
Met die muziek als rode draad, vind ik een geweldige vondst, heb je al geen taal nodig: …niet tussen Vlaming en Duitser, niet tussen jong en oud, niet tussen jongen en meisje…
Mijn meest geliefde personage is Remi. Die is muziek op zichzelf. ‘Hij doet wonderen met kleine dingen’ Heerlijke figuur en zo bovenaards gewoon.
Wat me ook plezier doet: dit boek zal zeker bijdragen aan het verwerken van een bittere erfenis die Vlaanderen nog steeds niet heeft verteerd en waardoor het nog steeds (een beetje?) wordt verteerd. We slagen er blijkbaar niet in om die bladzijde op een fatsoenlijke manier om te slaan. Nochtans als je het concreet bekijkt, wordt alles een stuk makkelijker om te verstaan: oorlog, collaboratie, zwarte brigade, witte brigade, oostfront, repressie, …. En noem maar op.
Een boeiend boek!
“Allemaal willen we de hemel” intigereerde me meteen : alleen de titel al, houdt zoveel beloftes in… maar zo’n dikke turf… terwijl ik (al dan niet beroepshalve) zovéél andeere boeken ook nog wil lezen…
Vorig weekend was ik toe aan een boeiend verhaal om het Paasweekend door te komen (hm). Ik bracht “de hemel” uit de bib mee en was van bij de eerste zinnen “verkocht”. Het wisselend perspectief vond ik geen bezwaar om het verhaal te kunnen volgen. Gaandeweg ontdek je de verhaallijn, leer je de jonge hoofdfiguren kennen als mensen van vlees en bloed, de citaten wil je noteren want zo raak bedacht, het beeld en de beleving van die oorlogstijd beeldend en confronterend (wat zou ik gedaan hebben of doen in dergelijke omstandigheid) gebracht, de aanloop naar de ontknoping adembenemend, de finale ongelofelijk en toch aanvaardbaar…
Kortom : ik las dat dikke boek in ong. 10 uur uit en dat terwijl ik doorgaans een “trage lezer” ben.
Allemaal willen we de hemel? Dit boek is ondanks het gruwelijk, tragisch thema van de oorlog ook hemels! En dat heeft alles te maken met het andere thema : de vriendschap, de positieve kijk op het leven, de humoristische invallen van de kleine Remi,… Nu wil ik alles van Els Beerten lezen!
op 2 daagjes uit xD
was wel e lekkr boekje om te leze
net uitgelezen! het duurde eventjes voor ik er in zat, maar plots was ik er volledig mee weg, wat een zalig boek! heel mooi uitgewerkte personages, ik kon ze zo voor me zien. naast de oorlogsachtergrond vond ik het vooral een verhaal over de waarde van vriendschap en familie. een aanrader!
Ik moest dienen boek lezen voor school en kvind hem ni mis. Kzag er wel enorm tegen op, we hebben dan vakantie na de examens en dan moeten we nog is beginnen lezen ook: 500 pagina’s Ö. Maar khep hem op iets meer dan een week uitgelezen , hy viel wel goed mee eigenlyk, khad erger verwacht als ik zag dat het over dn oorlog ging !! Ik haat nl verhalen over de oorlog of dat er mee te maken hebben maar die mening moet ik nu wel herzien , ik vond het een mooi boek maar zou het nooit uit mezelf hebben lezen, ik ben toch blij dat ik hem heb gelezen. (& ik vond de titel zeker niet aantrekkelyk om te lezen :p) . x
ik heb hem al een tijdje geleden uitgelezen en moet nu een samenvatting maken voor school, ik vond het een erg mooi boek en raad het iedereen aan!! je moet gewoon even door het begin heen bijten maar daarna is het echt een erg goed boek, een topper!