Gisteren werden in Amsterdam de Gouden en Zilveren Zoenen uitgereikt. Het was een erg fijne uitreiking, met veel liefde voor mooie boeken: het deed deugd zo’n degelijke jury, voorgezeten door Jan Smeekens, aan het woord te horen.

Ook hier viel een kritische, ditmaal gefundeerde noot te horen: ‘Ook constateerden we dat sommige auteurs weinig van zichzelf eisen en veronderstellen dat jongeren wel tevreden zijn met een gemakkelijk verhaaltje in onzorgvuldige taal. We verbaasden ons over slordigheden als “iemands aandacht op de hals halen”, verkeerde lidwoorden, anachronismen (lengtematen uit het metrieke stelsel in een roman die zich afspeelt in de eerste helft van de zeventiende eeuw) of over zinnen als “Zoë recht haar schouders en maakt een spierbal”. En “Zijn ogen kijken als twee stationsklokken”. En “Er is liefde en er zijn lusten. Er is een bepaald lichaamsdeel dat lusten veroorzaakt en ze ook kan bevredigen, maar dat is een gevaarlijke kwestie.”‘

Nou.

Maar de jury las ook veel moois dit jaar: ‘We zouden met gemak een shortlist van twintig titels kunnen presenteren, stuk voor stuk de moeite waard en allemaal in staat om lezers van 12 tot en met 15 jaar een bijzondere leeservaring te bieden.’ En de jury wil duidelijk veel lezers warm maken voor de mooiste adolescentenromans van het afgelopen jaar:

Slecht (Jan Simoen), Gouden Zoen: ‘Slecht is meer dan een spannend verhaal waarin we beetje bij beetje te weten komen welke rotstreek Nathan, gekrenkt tot in het diepste van zijn ziel, zijn vroegere vriendin Elke heeft geleverd nadat zij hem aan de kant had gezet met dat venijnige ‘Je bestaat niet meer’. Slecht is een aangrijpend, intrigerend klein verhaal over de groeipijn van een puber op de grens van volwassen worden. Zonder zich in het verhaal te mengen en in bijtende zinnen confronteert Jan Simoen zijn lezers met de vraag hoe zijzelf hun leven zouden inrichten. Zouden ze, zoals Nathan lijkt te doen, weigeren volwassen te worden door de verantwoordelijkheid voor hun doen en laten bij anderen te leggen? Of willen ze “oud genoeg” worden om “in het leven verder te komen”?’

De Boekendief (Markus Zusak, vertaling Annemarie Lodewijk), Zilveren Zoen: ‘Markus Zusak vertelt in vindingrijke, beeldende taal een verhaal dat voor jongeren een indringende (lees)ervaring kan zijn en dat elke lezer diep in de ziel raakt.’

Het jaar dat de zigeuners kwamen (Linzi Grass, vertaling Jenny de Jonge), Zilveren Zoen: ‘In het boek van Linzi Grass blijft veel ongezegd en wordt veel gesuggereerd. Pijnlijk en treffend zijn de vaak bijna terloops gemaakte opmerkingen, zoals over de ontluisterende situatie waarin Emily haar moeder met een minnaar aantreft in de provisiekast: “Ze liggen tussen de potten ingelegde uien en gestoofde abrikozen.”‘

Aan de rivier (Steven Herrick, vertaling Tjalling Bos), eervolle vermelding: ‘Het samenspel van vormen inhoud in Aan de rivier dwingt je tot langzaam lezen; je kunt je daar geen moment tegen verzetten. De ingetogen, suggestieve taal doet je met alle zintuigen genieten.’

Markus en Diana (Klaus Hagerup, vertaling Annemarie Smit), eervolle vermelding: ‘Het verrassende spel dat Klaus Hagerup in dit aangenaam luchtig geschreven boek speelt met fantasie en realiteit verdient een groot lezerspubliek – van jongens én meisjes.’

En, krijgt u al zin om in een van de boeken te duiken? Ik wel.