Kinderboekpersonages
Katrien wees ons op een stuk in Uitgelezen (De Morgen) over Blijf bij mij van Andrew O’Hagan. De auteur zegt daarin onder meer: ‘Veel hedendaags fictie lijdt aan de misvatting dat romanpersonages aangename mensen moeten zijn. Maar kijk eens naar de geschiedenis, als je daar alle boeken uit zou gooien waarin onaangename helden voorkomen, zouden er weinig klassieken overblijven. Lady Macbeth en Emma Bovary zouden als eersten mogen vertrekken. (…) Voor mij moeten personages eerst en vooral menselijk zijn.’
Hoe zit het met personages in kinderboeken?
Moeten dat per se aangename mensen zijn?
Moeten ze realistisch zijn, herkenbaar, dicht bij het gemiddelde kind of de doorsneetiener staan?
Waardoor komen ze tot leven, wat maakt ze onvergetelijk?
Vertel eens…
In een kinder- of jeugdboek zou ik de karakters van de kinderen realistisch laten overkomen. Als een kind een onaardige inborst heeft, dan zou ik dat niet verbergen.
Het kan ook zijn dat de onaardige een ontwikkeling doormaakt, zodat hij op het einde van het verhaal aardig geworden is, maar dat is niet altijd nodig.
De (hoofd)persoon mag best wat gemene trekjes vertonen en als tegenwicht dienen voor een andere (hoofd)persoon.
met beste groet, corry, kinderverhalenschrijfster in opleiding
Ik ken volwassenen die een boek niet uitlezen als ze de hoofdpersoon niet aardig vinden. Dat zal voor de jeugd dan ook wel gelden. Maar niemand is of aardig, of onaardig. Een juiste mix van karaktertrekjes lijkt me aanbevolen, zodat de lezer zelf kan oordelen.
Ook in kinderboeken moeten personages vooral écht zijn. Dat kan goed zijn met hier en daar een minder kantje of slecht met toch nog ergens iets goeds in zich.
Ik hou van personages van vlees en bloed, en daarin maak ik geen onderscheid tussen jeugdboeken en boeken voor volwassenen.
Een personage met een scherp randje, een lelijke kant die je misschien op een onbehaaglijke manier wakker schudt. En dan de vraag: waarom?
Wat Marjo zegt over volwassenen die een boek niet uitlezen als ze de hoofdpersoon niet aardig vinden, herken ik. Maar dan heeft de auteur zijn hoofdpersonage misschien te grof geborsteld. Zeker voor een jeugdboek vind ik het belangrijk dat je van alle belangrijke personages de drijfveren duidelijk probeert te maken.
Waarom is iemand op het eerste gezicht onsympathiek? Waarom doet hij dingen die moreel laakbaar zijn? Waarom is hij zo’n etter?
Zodra je afstapt van bordkartonnen personages, wordt alles tot op zekere hoogte begrijpelijk. En verteerbaar, ook voor jonge lezers. Ik ga nog een stap verder: geruststellend zelfs. Een vorm van erkenning voor de zwarte gevoelens en gedachten die in ieders hoofd wel eens spelen.
Wel een mooi citaat, maar wie gaat er bepalen of een personage sympathiek is of niet? Da
OEPS! Foutje :-)
In ieder geval: Dat Emma Bovary om die reden de literatuur zou moeten verlaten, vind ik enorm vergezocht. Personages moet niet noodzakelijk aangenaam zijn, ze moeten intrigeren. Je moet tijdens het lezen echt het geval hebben dat je dat personage gewoon wil leren kennen.
Dat is ook zo mooi aan boeken lezen. Je bent alleen, het is stil in de kamer en toch leer je nieuwe mensen kennen. Je leeft met ze mee, je leert bij uit hun avonturen, je zoekt met hen en soms vind je zo jezelf terug. Nee, personages moeten niet aangenaam zijn. Ze moeten je uitnodingen; ze moeten echt zijn!