Ik kan me helemaal vinden in hoe jullie dit verwoorden.
Die herkenning heb ik steeds belangrijk gevonden. En eerlijk gezegd is dat nog steeds een beetje zo.

Astrid Lindgren (mijn grote heldin:)) heeft echter ook een aantal personages in het leven geroepen, waar ik me absoluut niet mee identificeer.
Pippi is er eentje van! Ik geniet van haar verhalen, haar grote en kleine leugens, haar huis, paard en aap… Maar ik wilde nooit Pippi zijn!
Hoe vervelend ik de bemoeizucht van ouders ook mocht vinden, zonder nachtzoen gaan slapen vond ik vreselijk. Dan toch nog liever iemand die me naar bed stuurde!

Heel wat van mijn favoriete personages maakten en maken de dingen mee die ik niet durf(de), wil(de)!
Ook dat kan een héél prettige uitlaatklep zijn.
Mijn leven is er veel avontuurlijker door geworden.
Want met een boek maak je de mooiste, verste en spannendste reizen.

Karlsson (van het dak) vind ik ronduit een irritant kereltje. Het maakt dat ik dat boek ook echt niet leuk vind. En dat allemaal door één personage.

Groetjes,
Joke

Ik geloof dat wij op dezelfde golflengte zitten, Karen En nu je het zegt, ik heb zelf ook de Antigone in het Grieks gelezen in de humaniora. En in het Frans, van Anouilh, dat moest toen nog, vanwege de vergelijking. Ze is me bijgebleven, die sterke dame, ook al lieten haar daden ons schrikken!
(Ik probeer of ik mijn eerdere reactie alsnog als bericht kan weergeven. Eventjes experimenteren.) Straks ben ik wel een kleine week off- line: naar mijn dochter, en vooral kleindochter Lotta in Denemarken. Lotta: nog maar eens een voorbeeld hoe boekenpersonages mee kunnen spelen. En vooral: Lotta was nu ook niet bepaald een engeltje. Dat herinnerde dochter Eva zich maar al te goed.
In boekenvriendschap, Jet