“( …)Mark Tijsmans. Ik heb zijn boek gelezen en vond het niet onaardig. Desalniettemin heb ik bij zijn overwinnig onmiddellijk zo’n gevoel van: lang leve de BV’s, zelfs als ze boeken schrijven. Jammer is dat. Zo goed was het verhaal nu ook weer niet.”
Schreef Karen in haar stukje “Koekoek, hier is de kinderjury”.
Toen dacht ik: misschien wil ik er wel eens een stuk over schrijven. Ik zei in mijn reactie op “Koekoek, hier is de kinderjury” al dat onze lezers Mark Tijsmans niet kenden, en dus blanco aan het boek begonnen. Hij was in een vorig leven wrapper op Ketnet, en elfjarigen van nu zijn geboren in het jaar dat Ketnet eraan begon, en Mark Tijsmans dus ook. Dat wrappen heeft hij niet erg lang gedaan, dus daarvan zouden de kleintjes van toen (ze waren hooguit drie, vier jaar toen hij ermee ophield, geloof ik), hem ook al niet meer kennen. Tijsmans is ook musicalster. Maar eigenlijk wil ik hier helemaal niet stellen “wie er gelijk heeft” natuurlijk. Ik wil het hebben over de term “BV’s”. Is Mark Tijsmans een BV? Als je steracteur sterartiest mee wil tellen, ga je gang. Maar voor mij is een BV nog altijd iemand die niets anders doet dan met zijn of haar lief en kinders op de cover van populaire blaadjes als Dag Allemaal gaan staan, en uitgebreide interviews over zichzelf weggeeft, omdat “de massa” die dingen nu eenmaal graag lezen, elke week opnieuw, en omdat ze er waarschijnlijk hun brood mee verdienen wanneer ze niet “op de planken” hun liedjes tentoonspreiden. Of neem, zoals Karen ook zei: Wendy Van Wanten. Ik zou het persoonlijk nogal wat erger vinden mocht zij, ze heeft nu toch weer een klein spruitje thuis, het ineens in haar bol krijgen om een kinderboek op de markt te smijten. De boeken van Madonna? Nee bedankt, (en da’s zelfs een wereldster, ik geloof dat het duidelijk is waar ik naartoe wil?) Of neem Ianka Fleerackers. Zij is ook beginnen schrijven toen haar kinderen er kwamen, en ze doet dat toch ook niet onaardig? (Het lettertype uit “Uil + Leeuwerik” niet te na gesproken, maar dat is haar verdienste waarschijnlijk niet) Of haar “Zwaan?” Dat zijn toch ook mooie boeken? En haar kennen we toch ook uit Flikken en Kulderzipken? (Dat wordt wél nog herhaald, dus in die zin is zij zelfs “bekender”, zou ik durven zeggen, en dat is dan nog een kinderprogramma) Waarmee ik absoluut niet wil gezegd hebben dat ik het eens ben met mensen die “nu maar eens vinden dat ze een boek moeten schrijven”, maar dat is niet enkel met “BV’s” zo, lijkt me. Steph Goossens heeft een dichtbundel uit, maar ik ben niet geneigd om die te kopen. Bah. Neuh, de recensie in “De leeswolf” was me iets te negatief, en bij hem kleeft zijn gezicht uit “Thuis” wel op mijn netvlies. (Ach, over recensies zou ik ook nog wel eens wat kunnen schrijven, geloof ik). Maar waarschijnlijk verkoopt dat wel allemaal, voor mensen die (mijn excuses, maar waarschijnlijk is het zo), anders nooit een boek zouden lezen. Neem nu een aantal jaar geleden het boek dat van “Thuis” is verschenen. Die draken vindt ik persoonlijk veel erger dan de toch wel puike prestaties van Ianka en Mark. Eerlijk gezegd, tussen ons gezegd en geschreven. Natuurlijk blijf ik kritisch, en in Het geheim van te veel torens zijn mij ook ongerijmdheden opgevallen die eigenlijk niet zouden mogen. Maar nog: zouden het vooral niet “de volwassenen” zijn die hun kinderen liever andere boeken zouden zien lezen, die bezig zijn in hun kleine hoofdje met “Hé! Die is uit dit of dat programma, zou je dat boek niet kopen?” Dat is denkelijk ook wel een beetje mee de verdienste van een uitgeverij, die een zinnige flaptekst moet maken voor zijn boeken. Laat dat stuk over “hij is musicalacteur, acteur in Flikken, het is zijn grote droom om een kinderboek te schrijven (wat altijd zou kunnen, ik denk dat als het echt iemands droom is, en die komt dan uit, dat dat wel fijn moet zijn, maar goed, daarover gaat het niet zo), en laat dat fotootje weg, en “Mark Tijsmans” is een naam zoals een andere. Wat ik ook vaak hoor bij mensen (mensen, wat ik allemaal hoor als ik “zomaar wat loop te kijken in een boekhandel…” :-)) met kinderen als ze samen een boek zoeken, en nog vaker op de boekenbeurs: “Hmm, dat boek heeft geen prijs gewonnen, denk eraan hé?” (Of omgekeerd natuurlijk). Dat is veel ergerlijker. Ik vind ook de zogenaamde “biografieën” pakweg, van Natalia of Laura Lynn die op de markt zijn, te boek, veel en veel erger. Of de bundeling van de stukjes die Ianka Fleerackers schreef voor een of ander blad. Echt, dat ergert mij veel harder. Of Evy Gruyaert en haar dagboek. Ik geloof, dat als je mij dan zou zien, dat je me spontaan zou vragen: heb je het koud? Want als ik zulke dingen zie, krijg ik kippenvel. Die boeken dienen ENKEL om te verkopen, en bij een lekker wegleesboek (de term “leesboek” vind ik ZOOO oubollig klinken…) Waarvoor dient een boek anders? Hmm, ja, je kunt natuurlijk ook een “kijkboek” hebben. Maar een stripverhaal is toch ook een stripverhaal of een strip? Maar – dit geheel terzijde.

Benieuwd naar jullie reacties!