Niveaulezen
In maart is er in Gent een navorming voor leerkrachten met als titel: ” Niveaulezen ? Anders aanpakken !” Net wat ik zocht, maar helaas, vorige week was het al volzet.
Ik heb gemengde gevoelens bij niveaulezen. Het gaat toch snel de weg op van het hoogste niveau zo snel mogelijk te bereiken. Leerkrachten hangen soms diploma’s met de naam van het kind én het niveau op in de klas, sommigen laten elke avond een ouder met de chronometer naast hun kind oefenen.
Is het belangrijk om op het einde van het eerste leerjaar al niveau acht bereikt te hebben ? Ben je een betere leerkracht omdat er vijf kinderen niveau zeven hadden- ook einde eerste leerjaar ?
Sommige kinderen zijn heel snel weg met het aanvankelijk lezen, anderen hebben gewoon tijd nodig.
Mijn twee oudste dochters hadden steeds het niveau wat “moest”:drie op het einde van het eerste leerjaar, vijf na het tweede leerjaar…
Ik ben hun meester van het eerste leerjaar eeuwig dankbaar dat hij hun de tijd heeft gegeven.
Niks diploma’s, geen chronometer kwam eraan te pas.
Het duurde tot het derde leerjaar eer er sprake was van leesplezier bij hen, maar het is sindsdien steeds groter geworden.Ze hebben tijd gekregen en genomen en zijn nu grage lezers.
Het zal zijn nut wel hebben, weten in welk niveau een kind op een bepaald moment zich bevindt. Als dat niveau nul blijft, is er ook wat aan de hand,maar het hoeft geen wedstrijd te worden, vind ik.
Op de meeste scholen wordt er niveaulezen ingevoerd met leesouders, leesgrootouders , … die elk een groepje leerlingen met hetzelfde niveau begeleiden. Veel kinderen vinden het leuk omdat het gezelliger is met zo weinig, maar moeten het met de verhalen van de uiltjes of eendjes doen. Er zijn al veel leukere (mee)leesboekjes verschenen, maar die zijn dan dikwijls wat te duur voor het schoolbudget.
Ik zal nog een tijd moeten wachten vooraleer ik hoor wat een alternatieve aanpak voor niveaulezen kan zijn. Nu zijn het homogene groepen, misschien zijn in een veilig (ik bedoel waar niet neergekeken wordt door wie dan ook op een minder hoog niveau) klimaat heteroge groepen ook wel aan te raden. Misschien zijn verschillende, korte, meeleesmomenten ook wel stimulerender dan één uur per week op je niveau lezen.
Tutorlezen is bij ons opgestart wegens gebrek aan leesouders: een ouder kind (uit vijfde of zesde leerjaar) leest dan met één kind uit het eerste leerjaar.
Het was een succes, ik weet wel niet of het hun niveau naar boven bracht, maar het was best gezellig!
Dag Marina,
Volledig akkoord met jouw visie op niveaulezen. Jammer dat er zo weinig leerkrachten zijn die er ook zo over denken.
Ik schreef er zelf ook al over in De Bond maar of dat allemaal veel zal uithalen? Mijn kleinkinderen maken nog nét dezelfde dingen mee als hun ouders: AVI vermelding op het rapport en/of enkel losse woordjes tegen de klok moeten lezen en daar wordt dan een AVI-niveau op geplakt , tutorlezen, maar met boekjes uit leeseries die het AVI-niveau aangeven en daar wordt niet van afgeweken etc…En dat allemaal terwijl men in Nederland die AVI-toetsen nu nog enkel een diagnostische functie geeft, dus om enkel bij kinderen met leesproblemen het leestechnisch leesniveau te bepalen …
Groetjes,
Anita
Ik ben het ook helemaal met je eens Marina, maar dat was al wel duidelijk, zeker?
Dag Marine,
Ook in 2009 ging de nascholing voor leerkrachten “niveaulezen, anders aanpakken” door. Ik ben daarheen geweest (omdat 2008 volzet was). Met de visie die ik daar hoorde en met de ideeën die daar voorgesteld werden, hebben wij op onze school niveaulezen anders aangepakt. “de leesrups”, waarbij de kinderen stil kunnen lezen, functioneert al volop en met succes. We zijn nu ook bezig om een systeem met “leesdozen” waarin speelse leesactiviteiten zitten; dit is nog in uitvoering. Je kan er meer over lezen op de website van onze school: http://www.vbsdestapsteen.be
Ga naar “steunpunt ouders”. Misschien haal je er ook een idee uit.
Vriendelijke groeten, Magda
Jammer om te horen. Mijn kinderen lopen school in een methodeschool en daar is de aanpak toch lichtjes anders. In die zin zelfs dat de kinderen niet noodzakelijk moeten kunnen lezen aan het einde van het schooljaar. Wonderwel maakten ze tijdens de vakantie ineens wel de klik en begonnen mijn kinderen alles wat los en vast zat te lezen. De boekjes van AVI1 en AVI 2 werden al erg snel aan de kant gelegd wengens “veel te saai” of omdat de kinderen zelf vonden dat er een verhaallijn in ontbrak.
Zelfs in de tweede klas werd aan de kinderen de ruimte gelaten om op hun eigen tempo te leren lezen. Dit impliceerde natuurlijk wel dat de leerkracht moest inspelen op de verschillende leesniveau’s die er toen al waren.
In het begin van het derde leerjaar werd er dan een test gedaan, een test waaruit zou blijken op welk AVIniveau het kind in kwestie zat. Dat varieerde van AVI tot AVI 9… De kinderen werden vervolgens in 3 groepen ingedeeld: 1 groep wordt geremedieerd in een 1 op 1 contact bij juf en taakjuf, 1 groep wordt begeleid in een leesgroep en de 3e groep leest zelfstandig in de klas, waarbij de juf geregeld nagaat hoe het ermee gaat en of er geen problemen zijn. Hoogstwaarschijnlijk geldt dit niet voor iedereen maar zelf ben ik (samen met mijn kinderen) bijzonder tevreden over deze aanpak!