‘Jury’s zijn soms rare dingen,’ vertelde Jan Simoen me recentelijk, in een interview dat net is verschenen in Leesgoed. Het zinnetje schiet me te binnen bij het lezen van het juryrapport van de Griffeljury.

‘Want wat hebben de lezende kinderen in de Lage Landen toch een geluk. Ze krijgen een gevarieerd en hoogstaand aanbod van boeken die in het Nederlands zijn geschreven in Nederland en Vlaanderen. En daarbovenop de mooiste boeken uit het buitenland in vertaling. Het is moeilijk kiezen uit zo’n rijkdom, niet alleen voor de kinderen. We hebben als jury een paar hartverscheurende keuzes gemaakt’, lees ik, en ik denk terug aan die andere jury, van de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs, en háár oordeel: ‘De jury van De Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs 2008 is bijzonder hoopvol gestemd. Nu de jaaroogst van de Nederlandstalige kinder- en jeugdliteratuur een zó historisch dieptepunt heeft bereikt, kan de curve in de toekomst niet anders dan weer omhoog. De jury vermoedt dat het aantal ongetalenteerde mensen dat per se een kinderboek wil schrijven, stilaan moet zijn uitgeput.’
Je zou bijna niet geloven dat beide jury’s het over dezelfde kinderliteratuur hebben. Jury’s zijn soms rare dingen.
Ik lees het juryrapport van de Griffeljury, knik instemmend bij de keuze voor een aantal laureaten, bij de trefzekere en heldere argumentatie, ik geniet van zoveel blijken van liefde voor mooie boeken, van de prachtig geformuleerde laudatio’s en ben in het geval van de enkele nog niet gelezen boeken meteen helemaal verkocht.
Jury’s leveren soms mooi werk.