Heeft u Kinderen van Amsterdam, het boek dat de Gouden Griffel kreeg, al gelezen?
Ik beken: ik had het nog niet gelezen. Het bleef maar op de stapel nog te lezen liggen.
Dat had alles te maken met de illustraties van Paul Teng. Ik vind ze niet mooi, zacht uitgedrukt. Ik vind ze ouderwets, weinig prikkelend, helemaal niet verleidelijk. (En dat zal er dan weer alles mee te maken hebben dat ik geen stripmens ben.)
Het had me natuurlijk niet mogen tegenhouden om het boek te lezen, want van de tekst verwachtte ik wél veel. Maar telkens wanneer ik een nieuw boek koos, was er die cover, telkens was er een ander boek dat me als object meer aansprak.
Nu is er de Gouden Griffel. En het bijzonder enthousiasmerende juryrapport van juryvoorzitster Majo de Saedeleer en haar medejuryleden. En dus kijk ik verder dan de naar mijn gevoel oubollige cover.
Wat ben ik daar blij om.
Kinderen van Amsterdam is een héérlijk boek.
Ik ga niet de hele lofzang van de Griffeljury overdoen, alleen: wat is dit een rijk boek, over de geschiedenis van Amsterdam, maar ook over de geschiedenis van de geschiedenis, de geschiedenis van hoe we weten wat we weten. Wat is dit een rijk boek, met zijn verhalen en verhalen-in-verhalen en kanttekeningen en weetjes-in-de-marge. Wat is dit een rijk boek, met zijn taal die zo ‘gewoon’ lijkt, maar sprankelt en leeft en verleidt.
Was het al maar avond, dan kon ik me weer door de woorden op sleeptouw laten nemen voor een verrassende tocht door Amsterdam.