…  Hierom.
Zinnenverzinzin: tijdens de Nederlandse Kinderboekenweek staat kinderpoëzie centraal.
Wat maakt gedichten tot goede poëzie? Welke dichtbundels mag u niet missen? Hoe leer je kinderen genieten van poëzie? Hoe kun je met kinderen werken rond gedichten?
Vertel eens…

Ik lees veel en graag: een beetje alles wat los en vast zit, geloof ik. Wanneer er niets te lezen valt, of wanneer een boek zich niet leent om op een bepaald moment gelezen te worden (tijdens het eten – ja – dat moet zowat het enige moment zijn waarop een boek zich niet leent om gelezen te worden).
Maar wanneer er niets om handen is, ga ik bijvoorbeeld een flacon shampoo lezen, of de doos cornflakes. Of de pot nutella.
Het spreekt voor mij vanzelf dat poëzie ook deel uitmaakt van mijn leesleven. Poëzie leent zich niet om alles in een ruk uit te lezen, maar dat is goed zo. Poëzie leent zich om, wanneer ik er zin in heb, eens in te gaan grasduinen. Mensen bekeken me vreemd, toen ik de hele collectie poëzie kocht, aangeboden bij een krant. Vorig jaar nog was ik erg blij dat ik bijvoorbeeld een bundeling van het werk van Herman Gorter in mijn kast had. Dat kwam zo: Eerder die week keek ik naar “Vuurzee”, een schitterende Nederlandse reeks, met een draak van een plot, die de hele reeks zowat onderuithaalde, maar daarover gaat dit stuk niet: een vader begraaft zijn dochter, en leest het gedicht: “Zie je, ik hou van je” voor haar. (Echt hoor, poëzie is overal). Toen dacht ik terug aan wat ik altijd al vind: poëzie is niet iets wat je uit de bibliotheek haalt: je zit met een verdomde uitleentermijn, die je maximum twee keer kunt verlengen, en daarna moet het boek weer terug. Poëzie – ook vaak hetzelfde gedicht, bezorgt me een nieuwe of andere kijk op de dingen, en soms bevestigen ze dingen uit het leven zelf. (Cf “Ik zou u schrijven” uit “Linkerhart” van Joris Denoo.) Ik koop niet erg vaak poëzie, maar het helpt wel: om beelden te zien, of hoe dichters naar de wereld kijken. Daarom zijn poëziebundels hebbedingen.
De kinderversjes van Edward van de Vendel en Joke van Leeuwen zijn feestjes: ze maken mijn ogen groot, of ze laten me naar dingen achter het alledaagse kijken. Een meisje dat een beugel moet uit “Ozo Heppie”, of waarom we gapen uit een der Superguppies. Of neem de slome slak uit de slappe sla wanneer je niet in slaap kunt komen, ook al uit “Ozoheppie”.
Eigenlijk is een gedicht bespreken niet zo anders dan een boek bespreken (met dank aan mijn co-begeleidster die “Betrap me” besprak met haar klas.), geloof ik.
Ik denk dat ik voor kinderen wel zou willen beginnen met het zoeken naar grappige gedichten (uit “Waarom ik altijd nee zeg” van Frank Adam, of “Mijn mond eet graag Spinazie maar ik niet”, etc…) Er is, nu ik erover nadenk, best wel veel nieuws op de markt. Maar zelf zou ik toch voor de leuke kanten van de poëzie gaan, wanneer ik met kinderen daarrond zou werken.
De dikke Ziezo-bundel van Annie MG Schmidt met prenten van de meest uiteenlopende illustratoren, mag zeker ook niet ontbreken wanneer je poëzie wil gaan ontdekken. Knutselideetje? “De heks van Sirkonfleks”, ik geloof dat zij trouwens ook nog steeds rondzoeft op haar bezem in mijn kamer – een knutselopdracht in de lagere school heeft daarvoor gezorgd, al wist ik dat pas toen ik al een grote mens was. Wanneer je hen daarvoor hebt warm gekregen, ligt de weg wel verder open, hoop ik, geloof ik, en dan hoop ik van harte dat Daniël Billiet’s poëzie in menig boekenkast kan worden teruggevonden. Best toegankelijke poëzie, maar ik geloof dat een jongere er naartoe geleid moet worden.
Voorbijgekomen titels:
“De mooiste gedichten van Herman Gorter”
“Linkerhart” – Joris Denoo
“Ozo Heppie” – Joke van Leeuwen
“Mijn mond eet graag spinazie maar ik niet” – Frank Adam
“Waarom ik altijd nee zeg” – Frank Adam
“Superguppie” (3 bundels waaruit u een keuze hebt!) – Edward van de Vendel en Fleur van der Weel.  Ook beschikbaar: Superguppie gedichten in liedjes gegoten op de CD “Superguppie zingt”.
“Betrap me” – Edward van de Vendel
“Een wereldkaart op ware grootte” – Daniël Billiet
“Ziezo” – AMG Schmidt