In de Brusselse boekhandel PassaPorta werd Bart Moeyaert in de bloemetjes gezet. Precies vijfentwintig jaar geleden verscheen zijn debuut Duet met valse noten. Goed voor een fijn feestje én voor een terugblik, ook op Vertel eens.
Is Duet met valse noten de klassieker die de cover van de jubileumeditie belooft? Heb jij het boek gelezen, toen, nu? Wat maakt dit boek zo bijzonder? Zit in Duet met valse noten al de kiem van wat zou volgen?
Vertel eens…

Zaterdag 31 oktober 1987 was een droge maar sombere herfstdag. De wind kwam uit het zuiden en het werd een graad of 12.

Het was de dag dat ik Duet met valse noten voor het eerst las. Dat was een beetje bijzonder, want in die tijd las ik nog niet zo veel Vlaamse schrijvers.

Was ik bijzonder onder de indruk van het boek? Nee, dat was ik niet. Wat wel indruk op me maakte, was de leeftijd van de schrijver. Het boek was vier jaar eerder verschenen, toen Bart Moeyaert 19 was. Tot dan toe had ik alleen maar boeken gelezen van schrijvers die (veel) ouder dan ik waren; dit was de eerste keer dat ik iets las van een schrijver uit mijn geboortejaar. Op die manier dwong het boek toch mijn bewondering af.

De jaren erna las ik af en toe nog boeken van Bart Moeyaert, met name de boeken voor jongeren. De schrijver werd ouder en zijn boeken ontwikkelden zich mee. Sommige van zijn boeken kon ik waarderen, anderen waren te literair naar mijn smaak. Een echte grote fan ben ik nooit geworden.

Dit jaar is Bart Moeyaert 25 jaar schrijver. Vandaag ben ik 21 jaar Bart Moeyaert-lezer. En we hebben nog steeds hetzelfde geboortejaar.

Richard