Het is bijna zover. Ik herinner me de sfeer in huis nog zo goed, de ochtend dat de Sint geweest was: de geur van verse koffie, croissants, een warme woonkamer en een massa speelgoed bij de open haard. M’n moeder staat gelukzalig te glimlachen op de achtergrond. Ik herinner me ook de voorbereidingen: uit volle borst liedjes zingen, jenevertjes klaarzetten, een worteltje erbij en natuurlijk een mooie tekening. Voor mij was 6 december sowieso speciaal; ik ben jarig dan. Ik verjaarde op dezelfde dag als Sinterklaas, en daar was (of ben?) ik zo trots op. De Sint bracht ook boeken… mijn liefde voor Jip en Janneke heb ik aan hem te danken.

Ik beken, ik ben een Sinterklaasfan in hart en nieren. Met het ouder worden, is de hele commercie rond dit magische gebeuren me steeds meer gaan storen. Dat zie je ook in kinderboekenland… in boekhandels gooien ze je dood met boeken over Sinterklaas. Veel brol, soms kwaliteit. Gelukkig zijn er ook positieve kanten. Ik herinner me een boek (helaas ken ik de titel niet meer), dat opgevat is als een soort encyclopedie over Sinterklaas. Dat is ook wat kinderen willen: de fantasie moet zo echt mogelijk zijn. Of een Sinterklaasboek over het ontstaan en maken van speculaas. Ja, er zitten pareltjes bij… Uit veel boeken spreekt ook dat Sinterklaasgevoel waar ik het net al over had: ze roepen een sfeer op die we allemaal kennen, een zekere nostalgie. Daarom kunnen ook niet-gelovigen er uren van genieten. Misschien is een pleidooi hier op zijn plaats: laat de Sint een boek brengen! Want met een boek kan je toch zoveel meer, dan met al dat lawaaierig speelgoed dat er op tv mooi uitziet maar in het echt waardeloos is. Een boek hou je bij, grijpt je misschien naar de keel of doet je ooit Germaanse studeren. Ik hoop dat er veel boeken door de schoorstenen mogen donderen… In de kantlijn even vermelden dat professor Rita Ghesquière (voor Karin zeker geen onbekende!) een studie gemaakt heeft over Sinterklaas, heerlijk! In haar boek vertelt ze waar de Sint vandaan komt, hoe zijn beeldvorming geëvolueerd is, waarom zwarte Piet nu eigenlijk zwart is. Een aanrader voor die-hard-fans!

Bij al deze Sinterklaasvreugde, helaas, een negatiever geluid. Ik herinner me namelijk ook de dag dat m’n moeder me vertelde dat Hij niet bestond. Mijn wereld stortte in. Ik wou haar niet geloven, ik wou niet aanvaarden dat zij (of all people!) tegen mij gelogen had, al die jaren… Misschien heb ik wel een Sinterklaastrauma. :-) In ieder geval, vraag ik me soms af of we er wel goed aan doen, onze kinderen op die manier “te bedriegen”. Want eenmaal je het geloof moet afnemen, verplicht je hen de échte wereld in te stappen. En die bestaat niet uit lieve mannen die enkel goed doen en kado’tjes brengen. Integendeel, in het echte leven is Sinterklaas gewoon Jan Decleir. In het echte leven is het heel wat minder gezellig.

Ach, ik heb genoten van “mijn” Sinterklaastijd, van de boeken die ik toen kreeg, van de dromen die ik toen had. Het heeft me moeite gekost om m’n ogen te openen voor de realiteit; ik herinner me m’n kinderlijke onschuld nog zo levendig. Die tijd komt nooit meer terug. “Het is ons maar geleend, de vele mooie dingen. Ons onbetwistbaar eigendom, zijn de herinneringen.” Lang leve Sinterklaas!!!