Sinds vorige week kleeft er een boekenbeeld op mijn netvlies. In een nieuwsitem kwam de Voorleesweek aan bod. Naar goede traditie deed onze aller Mathilde een duit in het zakje; er waren echter ook andere enthousiastelingen. Ineens zoomde de camera in op een Bohémien-achtig type, benen bril, wollen sjaal: daar stond onze voormalige premier. Ik herkende hem nauwelijks.

Hij las in een klein schooltje een verhaal over een leeuw in de bibliotheek. Ik heb Verhofstadt gedurende zijn hele politieke carrière nooit zo gevoelig horen spreken als nu… Aan het einde, benadrukte hij – licht vertederd – dat voorlezen zo belangrijk is. Ik vond het werkelijk aandoenlijk te zien dat één van de machtigste mannen van ons land ook gegrepen kan worden door een goed kinderboek. Het doet me denken aan dat citaat van die grote dichter, Herman de Coninck, wanneer hij zegt dat een president die poëzie leest minder snel op de atoombomknop zal duwen dan een president die nooit poëzie leest.

Ik weet niet waarom, maar die blik van Verhofstadt ging recht naar m’n hart.