Reacties op: Hoe anders zijn… http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/ Een weblog over kinderliteratuur. Wed, 08 Feb 2012 18:02:05 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Door: » Controverse Vertel eenshttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-969 » Controverse Vertel eens Wed, 04 Feb 2009 14:32:45 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-969 [...] weken geleden vroeg Jet zich, naar aanleiding van de nieuwe Monika van Paemel, af waarin jeugdboeken en romans voor volwassenen van elkaar verschillen. De vraag wordt helemaal pregnant als, zoals bij Van Paemel, in een roman voor volwassenen het [...] [...] weken geleden vroeg Jet zich, naar aanleiding van de nieuwe Monika van Paemel, af waarin jeugdboeken en romans voor volwassenen van elkaar verschillen. De vraag wordt helemaal pregnant als, zoals bij Van Paemel, in een roman voor volwassenen het [...]

]]> Door: martinhttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-964 martin Mon, 02 Feb 2009 08:10:36 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-964 Uit <a href="http://www.vkblog.nl/bericht/244060/een_klein_meisje_verweert_zich" rel="nofollow">mijn bespreking</a> die ik op mijn weblog schreef:“Als ik het boek samen moet vatten dan kan dat in een paar woorden. Het beschrijft een klein bedompt Vlaams dorp waar je maar beter zo snel mogelijk kan vertrekken. De mannen zijn er lethargisch, weinig intelligent of hebben losse handen. De kerk beknot bovendien het denken: “We mogen het woord van God niet ter discussie stellen, lispelde de non. Ik deed alsof ik haar niet verstond; Wablief? Ze verloor haar geduld: Uit mijn ogen!” Een klein meisje verweert zich en leert het leven, zonder haar eigen vader en moeder. Dat is alles. Maar niet heus. Het verhaal is ondergeschikt aan de tekst. Dat is ook waar het boek vooral over gaat: taal, (mooie) woorden, letters, gezegden.” Uit mijn bespreking die ik op mijn weblog schreef:

“Als ik het boek samen moet vatten dan kan dat in een paar woorden. Het beschrijft een klein bedompt Vlaams dorp waar je maar beter zo snel mogelijk kan vertrekken. De mannen zijn er lethargisch, weinig intelligent of hebben losse handen. De kerk beknot bovendien het denken: “We mogen het woord van God niet ter discussie stellen, lispelde de non. Ik deed alsof ik haar niet verstond; Wablief? Ze verloor haar geduld: Uit mijn ogen!” Een klein meisje verweert zich en leert het leven, zonder haar eigen vader en moeder. Dat is alles. Maar niet heus. Het verhaal is ondergeschikt aan de tekst. Dat is ook waar het boek vooral over gaat: taal, (mooie) woorden, letters, gezegden.”

]]> Door: Karinhttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-945 Karin Sun, 18 Jan 2009 13:53:05 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-945 Ik lees op dit moment 'De vriend van de vriendin van de moeder van Maja' van Katarina Kieri (Van Goor), uitgegeven als jeugdboek. Een boek dat net niet uitwijdt, maar heel zuinig is met woorden en met wat er verteld wordt - en op die manier ook heel wat van de lezer verwacht die elf novellen tot één geheel moet verbinden. En ook bij dit boek flitste de gedachte door mijn hoofd: waarom wordt dit gepresenteerd als jeugdboek, niet als volwassenenboek?Ik kom erop terug... Ik lees op dit moment ‘De vriend van de vriendin van de moeder van Maja’ van Katarina Kieri (Van Goor), uitgegeven als jeugdboek. Een boek dat net niet uitwijdt, maar heel zuinig is met woorden en met wat er verteld wordt – en op die manier ook heel wat van de lezer verwacht die elf novellen tot één geheel moet verbinden. En ook bij dit boek flitste de gedachte door mijn hoofd: waarom wordt dit gepresenteerd als jeugdboek, niet als volwassenenboek?

Ik kom erop terug…

]]> Door: Jethttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-944 Jet Sat, 17 Jan 2009 05:55:07 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-944 En eigenlijk heb ik nog verder zitten (en liggen...o, die eindeloze winternachten) denken: hoe belangrijk is het pedagogische element wel niet in kinder- en jeugdboeken? Hoe die gedachte ook verguisd werd en wordt, ik geloof nog altijd dat lezende jongeren héél veel uit boeken kunnen leren. En dat de auteur daar rekening mee moet houden. Voor historische jeugdboeken is dat evident: sedert Thea Beckman en volgelingen kan een auteur van historische verhalen het zich niet meer permitteren dat de historische feiten niet kloppen. En dat ze spannend aangebracht worden, zonder op een lesje geschiedenis te lijken. Maar ook voor andere genres, de meer psychologische verhalen, zeg maar, waar de confrontatie van karakters de kijk van de lezer verbreedt, de multiculturele verhalen, die niet gediend zijn van een paardenbril, de 'probleemverhalen', die een probleem veelzijdig en zonder valse sentimentaliteit benaderen. Niet dat kinderen onderschat moeten worden, indien ik dat zou doen, had ik me geen 25 jaar voor de KJV ingezet, maar het is inderdaad zoals Anne Provoost zegt: kinderen en jongeren zijn nog op ontdekkingstocht. Ook dit is anders in de literatuur voor volwassenen: hier kan de auteur voortbouwen op de ervaring van zijn lezer. Die zal zijn standpunt zelf wel bepalen.Pas op: ik had het hier even niet over (spannende) ontspanningsliteratuur en niet over de poëtische verhalen: ik ontken er geenszins het belang van. Maar als ex- leerkracht wou ik de pedagogische kant van de kinder- en jeugdliteratuur, als verschil met de literatuur voor volwassenen, toch nog even onderstrepen....In boekenvriendschap, Jet En eigenlijk heb ik nog verder zitten (en liggen…o, die eindeloze winternachten) denken: hoe belangrijk is het pedagogische element wel niet in kinder- en jeugdboeken? Hoe die gedachte ook verguisd werd en wordt, ik geloof nog altijd dat lezende jongeren héél veel uit boeken kunnen leren. En dat de auteur daar rekening mee moet houden. Voor historische jeugdboeken is dat evident: sedert Thea Beckman en volgelingen kan een auteur van historische verhalen het zich niet meer permitteren dat de historische feiten niet kloppen. En dat ze spannend aangebracht worden, zonder op een lesje geschiedenis te lijken. Maar ook voor andere genres, de meer psychologische verhalen, zeg maar, waar de confrontatie van karakters de kijk van de lezer verbreedt, de multiculturele verhalen, die niet gediend zijn van een paardenbril, de ‘probleemverhalen’, die een probleem veelzijdig en zonder valse sentimentaliteit benaderen. Niet dat kinderen onderschat moeten worden, indien ik dat zou doen, had ik me geen 25 jaar voor de KJV ingezet, maar het is inderdaad zoals Anne Provoost zegt: kinderen en jongeren zijn nog op ontdekkingstocht. Ook dit is anders in de literatuur voor volwassenen: hier kan de auteur voortbouwen op de ervaring van zijn lezer. Die zal zijn standpunt zelf wel bepalen.

Pas op: ik had het hier even niet over (spannende) ontspanningsliteratuur en niet over de poëtische verhalen: ik ontken er geenszins het belang van. Maar als ex- leerkracht wou ik de pedagogische kant van de kinder- en jeugdliteratuur, als verschil met de literatuur voor volwassenen, toch nog even onderstrepen….

In boekenvriendschap, Jet

]]> Door: Karinhttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-943 Karin Fri, 16 Jan 2009 20:50:12 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-943 Heel mooi stuk, Jet. En een vraag die inderdaad nooit helemaal 'beantwoord' kan worden, maar wel aan het denken blijft zetten. En dat ga ik nu even doen :-) Heel mooi stuk, Jet.
En een vraag die inderdaad nooit helemaal ‘beantwoord’ kan worden, maar wel aan het denken blijft zetten. En dat ga ik nu even doen :-)

]]> Door: Katrienhttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-942 Katrien Fri, 16 Jan 2009 18:45:11 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-942 Anne Provoost heeft me dat ook een keer duidelijk uitgelegd, vond ik/vind ik: 't ging erover dat zij vond dat, wanneer je een 16 jarig personage (of jonger uiteraard) opvoert, zonder dat hij/zij terug kan kijken op "een rijk gevuld leven", je dan over een jeugdboek zou kunnen spreken. Bovenal moet dat personage (dat vind ik dan weer) geloofwaardig praten voor zijn leeftijd, iets waar ik me blauw aan ergerde in "De vriendschap" van Connie Palmen, waarin ik met de beste wil van de wereld geen "negenjarige" in kon ontdekken... Ook, volgens Willy Schuyesmans dan weer, en dat vind ik ook een mooie gedachte: "wanneer een kind met plezier 'Ulysses' zou lezen, is dat ook een jeugdboek" Anne Provoost heeft me dat ook een keer duidelijk uitgelegd, vond ik/vind ik: ‘t ging erover dat zij vond dat, wanneer je een 16 jarig personage (of jonger uiteraard) opvoert, zonder dat hij/zij terug kan kijken op “een rijk gevuld leven”, je dan over een jeugdboek zou kunnen spreken. Bovenal moet dat personage (dat vind ik dan weer) geloofwaardig praten voor zijn leeftijd, iets waar ik me blauw aan ergerde in “De vriendschap” van Connie Palmen, waarin ik met de beste wil van de wereld geen “negenjarige” in kon ontdekken… Ook, volgens Willy Schuyesmans dan weer, en dat vind ik ook een mooie gedachte: “wanneer een kind met plezier ‘Ulysses’ zou lezen, is dat ook een jeugdboek”

]]> Door: stefanhttp://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-941 stefan Fri, 16 Jan 2009 14:15:01 +0000 http://www.verteleens.be/2009/01/15/hoe-anders-zijn/#comment-941 Mooi stuk, Jet. Mooi stuk, Jet.

]]>