Sprookjes. We hebben er al heel wat over verteld. Katrien heeft de vinger proberen te leggen op wat sprookjes zijn, hoe ze zijn, wat ze zijn. Sprookjes beginnen met “er was eens” en gaan nogal vaak de moraliserende toer op. Maar sprookjes zijn bovenal ook cultureel erfgoed, sprookjes dat zijn wij. Ik kan me echt vinden in Katriens stelling dat de sprookjes van nu een dubbel publiek moeten kunnen boeien. De spookjes waar ik ze aan voorlees moeten geboeid kunnen luisteren, maar ik moet ook kunnen genieten. Ik moet evenveel kunnen proeven en voelen. Dàt zijn nu eens klassiekers.

Goed, laat ik hier even ook wat anders vertellen. Een jeugdgeheim, een nostalgisch verhaal, iets uit mijn heerlijke kind-zijn-tijd. Ik hield echt van sprookjes. Ik was een fan omdat ik mezelf zo in sprookjesfiguren herkende. Of beter gezegd: ik wilde me er in herkennen. Personages als Sneeuwitje, Assepoester of zelfs Roodkapje hebben iets heel menselijks. Hun goedheid, maar ook hun noemenswaardige tegenslag gingen recht naar m’n hart. Ik was zelf Sneeuwitje, ik kon haar ellende begrijpen. De wereld was onrechtvaardig en donker. Tot de prins kwam. Ja, ik was de belichaming van dat clichébeeld: ik wilde een sprookjesprinses zijn. Op en dag verraste mijn ouders me met de aankondiging dat we naar Disneyland gingen. Ik was door het dolle heen. Eén van de leukste familie-uitstapjes ooit… nooit was iets onwerkelijks zo werkelijk voor me geweest. Voor m’n 18de verjaardag heb ik me nog eens laten onderdompelen in de Parijse Disney-magie, met een goeie vriendin. Het kostte meer moeite om de droom te beleven, maar het lukte opnieuw. Geen betere manier om de gruwel van onze soms zo harde wereld te vergeten.

En dan nu: een leuke anekdote! Vorige jaar gingen Kris (mijn maatje en mijn hartje) en ik naar een verklede nieuwjaarsfuif. Het thema was “bekende duo’s”. Dus: wij naar de carnavalswinkel om een heerlijk fout pakje uit te kiezen. En opeens, het leek alsof het volgestouwde rek spontaan opengingen, want dààr hing het: het échte kleed van Sneeuwitje. Ik zei tegen Kris: “nu kan je doen wat je wil, maar ik doe dat kleed aan.” Omdat ie niet als dwerg wilde gaan, heb ik ‘m dan maar tot prins gebombardeerd. Het hele nieuwjaarsfeestje heb ik geroepen “spiegeltje spiegeltje aan de wand, IK ben de mooiste van het land”. Heerlijk was dat. Na het feestje, nog twee weken zweten en zwoegen en bloeden en bleiten met zware unief-examens. En mama-lief huurde het kleedje voor een extra week zodat ik opgetut en wel aan m’n bureau de mooiste van het land kon zijn. Ik bén Sneeuwitje en daar heb ik dus mijn diploma Germaanse Talen aan te danken. En Kris en ik leefden nog lang en gelukkig.