Enkele weken geleden vroeg Jet zich, naar aanleiding van de nieuwe Monika van Paemel, af waarin jeugdboeken en romans voor volwassenen van elkaar verschillen. De vraag wordt helemaal pregnant als, zoals bij Van Paemel, in een roman voor volwassenen het verhaal consequent verteld wordt vanuit het perspectief van een kind. De vraag wordt actueel, nu de Cultuurprijs Proza enkele dagen geleden werd uitgereikt aan Anne Provoost, die in haar, uitdrukkelijk voor volwassenen gepubliceerd, In de zon kijken het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een jong meisje. De jury roemt het ‘fijnzinnig en bijzonder poëtisch boek’, dat overrompelt en de lezer meesleept: ‘Anne Provoost was tot voor kort het best bekend als auteur voor jongeren. Met ‘De arkvaarders’ en haar essay ‘Beminde gelovigen. Atheïstisch sermoen’ had ze al bewezen dat ze ook een ouder leespubliek kan boeien. ‘In de zon kijken’ uit 2007, haar eerste echte roman, maakt van de jeugdauteur op slag een van onze belangrijkste romanciers.  (…)Anne Provoost behoort definitief tot onze grote prozaschrijvers.’

Nadat Lieven Vandenhaute in TerZake al had gesuggereerd dat Provoost de prijs wellicht had gekregen omdat de jury ‘niet kon kiezen tussen Stefan Brijs en Tom Lanoye’, maakt in het recentste nummer van Knack recensent Frank Hellemans brandhout van deze bekroning én van Provoosts boek: ‘Dat Anne Provoost voor haar eerste halfbakken roman de driejaarlijkse prozaprijs van de Vlaamse Gemeenschap krijgt, is een kaakslag voor al wie, zoals Dimitri Verhulst, Stefan Brijs, Peter Terrin, Tom Naegels en Yves Petry, de afgelopen jaren wel kwaliteitsproza afleverde.’ De roman van provoost, die Hellemans overigens wel een ‘prma jeugdschrijfster’ vindt, verdient de prijs volgens hem allesbehalve, en net de behandeling van het gekozen vertelperspectief speelt daarin een doorslaggevende rol: ‘Provoost probeert met In de zon kijken de sprong naar de volwassen literatuur te maken maar valt daarbij tussen wal en schip. Ze wil namelijk laten zien hoe een meisje van nog geen tien jaar oud op de plotse dood van haar vader reageert en kruipt als volwassen vertelster in haar huid. Resultaat: noch jeugd-, noch volwassenenliteratuur maar wel een kunstmatig ik-verhaal van een ouwelijk meisje dat met de blik van Provoost zelf in zogenaamd poëtisch proza naar de wereld van de volwassenen kijkt. Dat levert volzinnen op die geen enkel kind in de mond neemt, tenzij dus papieren Chloë: “Ik heb niet de minste hoop voor deze dag, hij zal zijn zoals de andere, droog en leeg als een watertank.”‘ Hij besluit: ‘Wie wil tonen wat er in  het hoofd van een kind omgaat, met meer in zijn mars hebben dan wat bestudeerde “als”-vergelijkingen die te afgelikt klinken om waar te zijn.’