@Els: wat fijn om jouw verhaal te lezen. Zo’n begeesterd leerkracht maakt echt het verschil.

Ik ben erg blij met je reactie. Gelukkig zijn er onderzonderingen.
Ook in de basisschool ken ik wel enkele leerkrachten die erg begeesterd zijn met boeken en dat aan hun kinderen proberen door te geven. Helaas zijn het er niet veel, maar ze doen prachtige dingen en geven mij wel het gevoel dat er nog hoop is.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar…
het loopt niet altijd mis van in de lerarenopleiding.
Heeeeeeeeel lang geleden kreeg ik in de normaalschool van Ronse (die nu niet meer is) les van Colette Verschaeve. (Nederlands) Ik ben haar eeuwig dankbaar voor zoveel ‘voeding’ wat jeugdliteratuur betreft. Boeken boeken boeken. Altijd en overal. Soms hing ze de klas vol gedichten. Of posters met illustraties uit jeugdboeken. Ze spoorde ons aan om te lezen, lezen, lezen,.. En ik zie haar nog tijdens een opendeurdag, verkleed als poetsvrouw, een fragment uit een boek naspelen.
We kregen Denise De Veylder op bezoek. Ook Marc De Bel, toen hij nog les gaf en wij ‘Het ei van oom Trotter’ als rode draad voor een stage gebruikten. We traden op voor koningin Fabiola en een bomvolle zaal samen met Gregie De Maeyer.
Fragmenten uit boeken. Wat hebben we er veel nagespeeld. Wat hebben we veel mogen voorlezen in de oefenschool. Hoeveel leesprojecten zette Colette niet op. Ze sleurde ons met zachte dwang mee in haar enthousiasme. Met zachte dwang, want kinderen hadden boeken nodig. Daar was ze heilig van overtuigd. Boeken. Boeken. Boeken.
Een leesbeest ben ik altijd geweest. Maar Colettes enthousiasme heeft bij mij het leesvuur en de liefde voor jeugdliteratuur enorm aangewakkerd. Hoe komt het dat het zo goed voelt dat de verzamelde liedjes en gedichten van Willem Wilmink in mijn boekenkast staan. Misschien omdat ik 20 jaar geleden zo vaak zo veel in de klas Nederlands Colettes exemplaar mocht inkijken.
En Madelief van Guus Kuijer. En Joke Van Leeuwen… En. En. En.
Zoveel woorden. Zoveel boeken. Colette was er vol van. Ik ben er steeds ‘voller’ van.
Dit gaat nooit meer over.
En wees gerust. De kinderen op onze buitengewone school zullen het geweten hebben…
Dus beste Stefan,
ik begrijp wat je bedoelt, maar het loopt niet altijd mis…

vriendelijke groet
en altijd veel leesplezier.

Wie oplossingen heeft, laat het weten!

” Aan het geluk of ongeluk van je kind kan je niet zoveel doen. Je kunt hem laten zien waar hij troost kan vinden als hij bedroefd is en vreugde en schoonheid als hij het leven saai en triest vindt, je kunt ham vrienden geven die hem nooit in de steek laten…Ja, je kunt hem de weg naar het boek wijzen. En het moet nu gebeuren. Nu, zolang hij zes of acht of tien of twaalf jaar is, in die tijd moet het gebeuren. Daarna is het te laat. Te laat om de weg te vinden die naar het grootste avontuur leidt.”