Vandaag werden in de Antwerpse Zoo de winnaars bekendgemaakt van de Boekenleeuw en de Boekenpauw, de Boekenwelpen en de Boekenpluimen. Verwachte én verrassende winnaars.

Eerder al schreef ik dat een jury niet om Allemaal willen we de hemel, de prachtige en zeer indrukwekkende adolescentenroman van Els Beerten, heen kan. Dat vond deze jury blijkbaar ook, het boek krijgt de Boekenleeuw 2009, de prijs voor het beste kinder- of jeugdboek.. Uit het juryverslag:

‘Verhaal én thema’s overstijgen hier leeftijdsgrenzen. Elke leeftijd kent de verscheurende twijfel tussen goed en kwaad, tussen hero en zero, tussen schuld en onschuld. Zowel jonge als oudere lezers vernemen in dit boek hoe kiezen voor ogenschijnlijke deugden onvermoede ondeugden met zich meebrengt; hoe niet voor zichzelf en aan de anderen denken tot drama’s kan leiden; hoe vriendschap sterker is dan verraad en de dood. Eeuwige en universele waarheden. En dat allemaal in een boerendorp in Limburg. Maar omdat dit boek hierdoor veel meer is dan louter een Limburgs oorlogsverhaal dat wil begrijpen, maar niet goedkeuren, dat wil doen nadenken, maar ook niet alle antwoorden heeft, verdient het voor ons deze bekroning, waarmee de auteur na een lang en moeilijk schrijfproces haar hemel heeft verdiend.’

Welpen zijn er, enigszins verwacht, voor Moeders zijn gevaarlijk met messen van Do van Ranst , Het geheim van de keel van de nachtegaal van Peter Verhelst en De dag dat ik een hond wilde zijn van Ingelin Angerborn, en, verrassender, voor Prins van de Hel van Wendy Stroobant.

Ik schreef ook al dat ik vooral benieuwd was naar het verdict van de jury van de Boekenpauw. Een prikkelend lijstje vormden ze, de nominaties. Deze jury maakte een verrassende keuze: niet de incontournable lijkende Carll Cneut, die voor Het geheim van de keel van de nachtegaal, alweer onwaarschijnlijk mooie illustraties maakte, kreeg de hoogste onderscheiding, maar Sabien Clement, voor En iedereen ging op zijn mieren zitten. Uit het juryverslag:

‘Ga er maar aan staan: een poëtisch en teder geschreven verhaal over een bevlogen stoelenmaker al even suggestief en ingehouden in beeld zetten. De illustrator van dienst deed het met verve. Er is hier zoveel meer dan ‘plaatjes bij praatjes’. De etherische potlood- en pentekeningen en de abstracte collages overstijgen op een verrassende wijze het puur illustratieve. Ze schrijven het bijzondere verhaal opnieuw; meer nog: ze voegen het onzegbare subtiel en speels toe. Met een minimum aan middelen wordt een bereik van formaat gehaald. In een summiere, zuinige tekenstijl is alles tot een verbluffende essentie herleid. Tegelijk wordt de intrigerende toon van het verhaal wonderlijk mooi benaderd in de broze en eigenzinnige lijnvoering. De illustrator boorde een gevoelige onderlaag aan die, net als de verwoording, veel van de aandachtige lezer en kijker vraagt en die zowel een jong als volwassen publiek onweerstaanbaar kan betoveren. Met de bevlogenheid van de designer Ake Apostelnhus en van de auteur van het wonderlijke verhaal ‘droomde ze de dingen tot ze echt werden’. En die kunst is enkel de grootsten gegeven.’

Cneut moet genoegen nemen met een Boekenpluim. Een tweede Pluim gaat naar Ingrid Godon, voor haar feestelijke prenten bij Morgen was het feest van Toon Tellegen.