Het vele moois van de Woutertje Pieterse Prijs
Vandaag is in Amsterdam de Woutertje Pieterse Prijs 2009 uitgereikt.
Laat de Woutertje Pieterse Prijs een prijs zijn die me na aan het hart ligt. Hij werd in 1988 opgericht met het doel jaarlijks een Nederlandstalig kinder- of jeugdboek met opvallende en/of vernieuwende kwaliteiten te bekronen – en behoudt zich overigens het recht voor ‘de prijs niet toe te kennen indien er zich onder de inzendingen geen boek van voldoende kwaliteit bevindt’. Het lijstje met eerdere winnaars is indrukwekkend- de opeenvolgende jury’s hebben zich uitstekend van hun taak gekweten.
De Woutertje Pieterse Prijs 2009 stemt me om meer dan één reden blij.
‘Deze voorbeelden maken duidelijk dat het aanbod van kinder- en jeugdliteratuur het afgelopen jaar heel gevarieerd en origineel was. De oogst was zo rijk, dat de jury lang en grondig heeft moeten discussiëren. Niet alleen was de gemiddelde kwaliteit hoog, ook waren er behoorlijk wat uitschieters. Dat is een teken dat het goed gaat met de Nederlandstalige literatuur voor kinderen en bijna-volwassenen’, lees ik in het juryrapport. Geen gezeur over wat er in het onderste segment verschijnt en ergernis wekt, neen, de blik op al het moois dat is verschenen: ‘De inhoud van veel boeken is rijp, om niet te zeggen ‘volwassen’, terwijl tegelijkertijd wordt geëxperimenteerd met inventieve vormen (…). In de verbeelding en in werkelijkheid durven de auteurs grote, verre reizen aan.’ Feest.
Mét de nodige bloemetjes, niet alleen voor de winnaar. Maar liefst ácht boeken worden in de bloemetjes gezet. ‘De jury heeft dit jaar veel boeken genoemd. De kwaliteit van, en de verbeeldingskracht in het grote aanbod van kinder- en jeugdboeken dwongen ons daar welhaast toe en wij vonden dat het grote aantal uitschieters niet ongenoemd mocht blijven.’ Geen even-los-uit-de-pols-vermelding, maar voor elk boek een motivatie, doordacht, prikkelend, to the point.
Ook fijn om te lezen in een juryrapport van een Nederlandse prijs: ‘Bij deze prijs wordt geen onderscheid gemaakt tussen Nederland en Vlaanderen. Toch roemt de jury het grote aantal Vlaamse schrijvers, dat ons dit jaar trakteert op bijzondere avontuurlijke verhalen en zich daarbij waagt aan uitgesproken vormen.’
De winnaar, ten slotte. Het geheim van de keel van de nachtegaal van Peter Verhelst en Carll Cneut. De jury roemt de illustraties – ‘De illustraties zijn onvoorstelbaar mooi, haast schilderijen die je zo in een lijstje zou willen ophangen.’ -, de tekst – ‘De zinnen zijn helder en precies, en komen daardoor met rake klappen binnen bij de lezer. In de woorden klinken de echo’s van de stemmen uit de wereldliteratuur, maar zo mooi vervormd dat de tekst eenvoudigweg literatuur voor kinderen is.’ – en de vormgeving – ‘de uitstekende vormgeving, die ver uitsteekt boven het vaste stramien van plaatje-praatje’. Ik knik en knik en knik. Het geheim van de keel van de nachtegaal is een prachtig boek, een plekje op die indrukwekkende erelijst méér dan waardig.
Welke acht dan? De geluksvinder van Edward van de Vendel en Anoush Elman, Tjibbe Tjabbes’ wereldreis van Harm de Jonge en Fiel Venius (Fiel van der Veen), Twee ons liefde van Ted van Lieshout, Allemaal willen we de hemel van Els Beerten, De jongen die zijn brood knipte van Annemarie van Haeringen, Nestvallers van Lies Baete en En iedereen ging op zijn mieren zitten van Paul de Moor en Sabien Clement.
Net gelezen in DS, in een interview met Peter Verhelst, en teruggedacht aan onze discussie over de al dan niet wildgroei van prijzen:
‘De grap is natuurliijk wel dat veel prijzen niet meer puur literair, maar economisch zijn. Die Nederlandse prijs, de Jan Camperprijs, is nog wel een oerdegelijke literaire prijs. Geen nominaties, geen shortlist, uitgereikt door een literair instituut. Het is een echt eerbetoontje. Ook die Woutertje Pieterse Prijs wordt uitgereikt door mensen die zot zijn van literatuur.’
Ook de rest van het interview is aan te bevelen (DS, za-zo 14-15 maart)
Ook ik volg die prijs al jarenlang. Op mijn blog besteed ik er ook elk jaar aandacht aan. Speciaal ook ter ere van Marjolein van Putten die me al van in het predigitale tijdperk genereus voorzag/voorziet van alle mogelijke ‘materialen’ die ik in mijn klassen als leesprikkels inzette: persberichten, affiches, … Heerlijke documentatie waarvoor ik haar heel dankbaar ben! Ik blijf het contact met haar erg op prijs stellen. Het was/is niet altijd gemakkelijk om die soort van ‘authentieke’ materialen voor de les te verzamelen. De Woutertje Pieterse Prijs is ook op dat vlak een droom!