Daarnet maakte mijn hart even een sprongetje.
In Vimmerby is vandaag de winnaar bekendgemaakt van de ALMA, de  Astrid Lindgren Memorial Award. Alwéér een prijs, maar niet zomaar eentje. De prijs, die de herinnering aan Astrid Lindgren en haar gedachtegoed levend moet houden, wordt elk jaar uitgereikt aan een auteur, illustrator, verhalenverteller, leesbevorderaar of organiatie, met de bedoeling ‘de kinder- en jeugdliteratuur de plek in de wereld te geven die ze verdient’. Het prijzengeld bedraagt, schrik niet,  5 miljoen Zweedse kronen (458.000 euro). Dat geld komt trouwens van de Zweedse regering, die daarmee ’ook een signaal’ wil geven ‘aan het adres van instellingen en organisaties over de hele wereld dat goede kinder- en jeugdboeken miljoenen waard zijn. En onze kinderen méér dan miljoenen.’ Een statement zoals we ze graag horen.

Dit jaar gaat de prestigieuze prijs  naar het Tamer Institute For Community Education, een organisatie die zich inzet voor leesbevordering bij Palestijnse kinderen en jongeren op de Westbank en in de Gazastrook. De jury looft unaniem de inspanningen van het Tamer Institute ‘dat al twee decennia lang onversaagd en met een enorm doorzettingsvermogen de liefde voor het lezen bij Palestijnse kinderen aanmoedigt en hun creativiteit stimuleert. Onder nochtans moeilijke omstandigheden slaagt het instituut erin de leesbevordering in de breedste zin van het woord tot bij de kinderen te brengen. Helemaal in de geest van Astrid Lindgren erkent het instituut de kracht van woorden en de macht van boeken, verhalen en verbeelding als belangrijke sleutels bij ontwikkelen van een zelfbeeld, van verdraagzaamheid en van de durf om het leven tegemoet te zien’.

Mijn hart maakte een sprongetje, schreef ik. Dat heeft niks met het, laten we eerlijk zijn, waanzinnig hoge prijzengeld te maken. Om uit te leggen waarmee dan wel, moet ik even buiten de lijntjes van Vertel eens en de kinderliteratuur treden. Staat u me toe?

In de klas van mijn oudste zoontje begint de schooldag met een praatronde. Daarin kwam de afgelopen tijd meermaals de oorlog in Gaza ter sprake. Ze wilden er meer over weten. Meer, dat was het verhaal van Safwat, een twaalfjarig jongetje uit de circusschool dat het oorlogsgeweld niet overleefde. Maar meer was ook: beelden van gelukkige kinderen die ondanks ‘de muur’ ook gelukkige en hoopvolle momenten meemaken… Of hoe een circusschool het verschil maakt. En toen besloten ze dat ze zelf ook een klein verschil willen maken. Ze gaan kunstwerken maken en die veilen ten voordele van de Palestijnse circusschool. En toen gingen ze nog een stapje verder: ze doen een oproep aan anderen, buiten hun klas, buiten hun school, om mee te doen.

Zes en zeven zijn ze, de initiatiefnemers van Achter de muur, maar met de juryleden van de Astrid Lindgren Memorial Award hebben ze alvast gemeen dat ze een verschil willen maken voor kinderen die het erg moeilijk hebben, en dat ze dat willen doen door een organisatie te steunen die ter plaatse een lichtpuntje wil brengen in het leven van die kinderen. U zult begrijpen waarom mijn hart daarnet dat sprongetje maakte.