‘Frère Jacques! Frère Jacques!
Sortez-vous? Sortez-vous?
C’est une catastrophe! C’est une catastrophe!
Nous pleurons. Nous pleurons.’

Imme Dros dirigeerde, de zaal vol auteurs, illustratoren, boekenvakkers en vrienden zong vierstemmig.

Maandenlang al gonsde het in de kinderboekenwereld over het nakende afscheid van Jacques Dohmen, dertig jaar lang kinderboekenredacteur bij Querido. Maandenlang al liepen auteurs en illustratoren te fronsen bij de gedachte. Ted van Lieshout, die met hem samenwerkte aan het poëziejaarboek Kwam dat zien! Kwam dat zien!, verwoordde op zijn weblog het algemene gevoelen: ‘ Maar we moeten nu verder zonder Jacques. En ik kan één ding vanuit de grond van mijn hart zeggen: dat vind ik helemaal niet leuk! En dat is een understatement.’  Querido-kinderboekenuitgeefster Bärbel Dorweiler was afgelopen zondag in De Rode Hoed in Amsterdam dan ook heel duidelijk in haar toespraak: ‘Lieve Jacques, we vieren een feestje omdat je bij Querido en het boekenvak zo’n indruk hebt gemaakt, niet omdat je weggaat.’

Tal van auteurs uit de Querido-stal bleken daarbij (al dan niet onvermoede) zangtalenten, want de middag was voor de gelegenheid opgehangen aan het Franse chanson – naast kinderboeken de andere grote liefde van Jacques Dohmen. Imme Dros, Bart Moeyaert, Els Beerten, Jan Simoen en Edward van de Vendel zongen op de wijze van Barbara, Prévert, Jeanne Moureau en Jacques Brel, soms hilarisch (een onnavolgbare Jan Simoen met ‘Je vous ai apporté… un roman’), soms bijna breekbaar, altijd aangrijpend, Toon Tellegen, Bärbel Dorweiler, Querido-directeur Pauline Loerts en collega Dik Zweekhorst hielden hartverwarmende toespraken, Bregje Boonstra presenteerde niet alleen haar boek Wat een mooite maar ook een voor de gelegenheid uitgegeven boekje Een manier van leven over Jacques Dohmen, en zelf keek hij dankbaar terug op een ‘bevoorrecht leven’ en gaf zijn auteurs nog een laatste goede raad mee. Ik was niet de enige met een krop in de keel en tranen in de ogen: overal om me heen werd gesnotterd, werden tranen weggeveegd, werd dapper op de onderlip gebeten.

Het was een prachtig afscheid, Jacques Dohmen waardig. De vrije tijd, die hij gaat vullen met lezen, piano spelen, boetseren, is hem na die jarenlange voortdurende en grenzeloze inzet* ook uit het diepst van vele harten gegund. Maar wat gaan we hem missen, de man achter al die prachtige kinderboeken, de redacteur die kinderboeken serieus nam en ze de kritische zorg gaf die ze verdienen, de onvermoeibare pleitbezorger van het literaire kinderboek, de hartelijke, charmante verschijning in kinderboekenland. En voor al dat moois:  Merci, et chapeau bas!

*Voor wie er meer over wil lezen, zie het interview van Wendy de Graaff in Leesgoed en dat van Joukje Akveld in Lezen. De neerslag van een lang gesprek dat ik onlangs met Jacques Dohmen had verschijnt in het volgende nummer van De Leeswelp, de tekst van Bregje Boonstra in Literatuur zonder Leeftijd.