Een welgemeende GVD ! voor “het voorbij gaan aan De Gouden Uil Jeugdliteratuur !!”

Vanavond en morgenavond is er weer de Hoogmis voor de literatuur: De Gouden Uil wordt uitgereikt in “Lux” en morgen in Mezzo schakelt men met graagte over naar ‘t Schoon Verdiep in Antwerpen, ook al voor de uitreiking. Men had in dat Radio1 programma zelfs een schaduwjury. En ik vergeet “Terzake” nog.

Mezzo deed vorige week een verdienstelijke poging om De Gouden Uil Jeugdliteratuur toch een béétje onder de aandacht te brengen: elke dag gaf mevrouw Joos (voor wie ik overigens wel een kilo boontjes heb…) twee auteurs een podium om over hun boek – Genomineerd voor de Gouden Uil Jeugdliteratuur – te komen vertellen. Hoera!

Die gesprekjes zijn, zo merk ik nu, slechts een heel klein doekje voor het bloeden. Daar waar ik vorige edities al vond dat men zich er snelsnel wilde vanaf maken, die “Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs” – een kwartiertje voor vijf genomineerde boeken – wordt het dit jaar een nog veel triestere uitreiking: één zinnetje tussendoor, zodat ALLE aandacht tenminste naar de Grote Boeken en de Grote Guy Mortier kan gaan. Want kinderboeken: die worden toch alleen maar door kinderen gelezen?!

Daarom: met graagte: een genomineerd boek voor “De Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs”:

“Zullen we een bos beginnen?” van Jaap Robben die voor de gedichten zorgde, en Benjamin Leroy die voor de tekeningen in de bundel heeft gezorgd. Twee mooie jonge wolven, van wie we wat mij betreft nog érg veel mogen horen!
“Zullen we een bos beginnen” doet denken aan de “Superguppie” bundels, het straalt dezelfde speelsheid uit. De tekeningen zorgen ervoor dat je niet anders kan dan je de ogen uitkijken: “Heb ik wel alles gezien op deze prent? Draagt het bij tot het gedicht? Waarom is dat zo? De kaft van dit boekje is in kleur, maar de tekeningen in het boek zijn zwart / wit: maar dat is goed zo: geeft de illustraties meteen meer kracht, lijkt me. Ga mee in de kinderlijke wereld – maar allerminst kinderachtig! – die Jaap Robben en Benjamin Leroy je voorschotelen, verbaas je over knolletjessokken, of vraag je af of al het water ooit verdriet was. Verbaas je over het beschrijven van een kapotte knie. Oh, en over knolletjessokken hoef je je geen zorgen te maken: zonder voeten houden ze niet van wandelen.

Een héérlijke nominatie, waarvan je gaat glimlachen van oor tot oor!