Elders gelezen
… en wel op Boekblad, een toch wel verrassend bericht, met als kop ‘‘Uitreiking Gouden Uil jeugdliteratuur wél op tv’.
U begrijpt dat mijn aandacht na een dag als deze meteen getrokken was.
Naar aanleiding van het ongenoegen van Jelle van Riet polste Boekblad bij Marc Verstappen van Villanella, dat de Gouden Uil organiseert. En dan staat er:
‘Volgens Marc Verstappen van Villanella die de Gouden Uil organiseert “baseerde Jelle Van Riet zich op geruchten”. Hij geeft toe dat Terzake alleen het voorlezen van juryrapport voor de volwassenenprijs wil uitzenden, “maar de redactie stond open voor manieren om de andere prijs in beeld te brengen. Het is altijd mijn bedoeling geweest om allebei de winnaars in beeld te krijgen.” Hóé de winnaar van Jeugdliteratuurprijs over een paar uur in beeld komt, kan hij echter niet zeggen: “De ploeg van Terzake komt om vier uur, half vijf binnen en dan wordt duidelijk hoe zij dit willen oplossen.”‘
Misschien heb ik dat ultieme moment waarover wij het nu al meer dan etmaal hebben, schaamtelijk gemist. Ik heb die ‘andere prijs’ niet in beeld gezien. Niet de winnaars, niet het winnende boek, niet de juryvoorzitster. Wél de vijf genomineerden voor de volwassenenprijs, in close-ups die een Oscaruitreiking waardige spanning moesten suggereren, voorzitter Guy Mortier, de winnaar, het lief van de winnaar, commentator Lieven Vandenhaute en de multi-inzetbare muziekmakende literair interviewende sterrenkenner Stijn Meuris.
Overigens is Verstappen als organisator ‘erg tevreden over de gevarieerde manier waarop de VRT dit jaar aandacht heeft besteed aan De Gouden Uil’.
Wát, vraag ik me af, kan een mens hierop zeggen?
Literatuur in de media. Literatuur én media. Het was een heel magere Gouden Uil dit jaar.
Gelukkig heeft deze blog alle moeite van de wereld en voor de wereld gedaan om hem nieuwe glans te geven Ik heb er net als jij niet veel van gezien, van die Gouden Uil op tv, ook niet die van de volwassenenliteratuur (eigenlijk gebruik ik deze term niet graag – met moeite krijg ik hem op het scherm).
Wie en wat jij opsomt uit TerZake: ja. En het voor TerZake aangekondigde interview met GU-winnaar Vuijsje? Waar en wanneer had ik dat moeten/willen zien? Heb ik niet goed opgelet? En de GU Jeugdliteratuur: dat wisten we al. Niét op tv. Het is waar wat Marc Verstappen zegt: de promocampagne is niet ongezien en onbeluisterd geweest. Maar géén literatuurFEEST op tv: mijn klomp breekt. Ik zou beginnen denken dat de financiële crisis er voor alles tussen zit. En dan maar alles afschuiven op winnaars als Marc Reugebrink (2008) die zo’n ‘boekenfeestje’ zo beneden alle klasseliteratuur vinden liggen, of verwijzen naar de (overigens prettige tot hilarische) literaireprijzenmetaforen van die andere GU-winnaar ‘Sisyphus’ Jeroen Brouwers … Dat is al te gemakkelijk als camouflage.
Waar is de tijd dat de GU aan feestelijke tafelen glamoureus gefêteerd werd in een live-uitzending in het Antwerpse Hilton. Jje kunt de kritiek hebben die je wilt, maar is de GU geen boekenfeest: ter ere van schrijvers, hun boeken, hun lezers … en de media. Onder de schrijvers en hun lezers zijn er ook gewone mensen, hoor, zoals ik, die niet vies zijn van een ‘gewoon’ feestje in een ‘gewone’ feestsetting. Live. Voor mijn part heeft de GU door zijn bijna-afwezigheid op tv toch een grote pluim verloren. Wie niet op tv is geweest is gezien.
Wat zit ik hier te treuren, te klagen en te zagen?! Dorian Van der Brempt, vroeger Boek.be, schreef er nog over in zijn Knack-column vorige week. Zo’n verzuurde Vlaming wil ik niet zijn. Met een heel hoopvolle blik in de toekomst zeg ik: hoera! De tijd is immers aangebroken dat het web het van tv heeft overgenomen. Lang leve de Vertel eens-blog e.a.! Lang leve de uitreiking van literaire prijzen op YouTube en de herbeluisterbare radio! Lang leve de literatuur en alle winnaars 2009 van de Gouden Uil!
Ik bleef speciaal op om in het late nieuws te horen wie er gewonnnen had, maar daar maakten ze niet eens één woord vuil aan de Gouden Uil-winnaar voor jeugdliteratuur. Zucht.
Ik zit al de hele dag met een vies gevoel in mijn maag: een driekwartje blad over de Grote Gouden Uil, en een rechthoekig petieterig stukje over “Het geheim van de keel van de nachtegaal.” En ook: van het boek dat de Grote Uil won, weet ik waarover het gaat, maar wat als ik nu helegans NIET zou weten dat “Het geheim van de keel van de nachtegaal” een bewerking van een sprookje is, of waarover dat gaat? *zucht* Maar beter dan niks.
En, kijk eens aan, nu krijgt mevrouw de juryvoorzitster toch nog alle media aandacht, omdat ze trouwt met een pseudo-wielrenner-annex-zanger die toevallig een beetje bekend is. Jelle Van Riet in vol ornaat, in alle kranten, en op tv. Maar over boeken rept men met geen woord…