Els Beerten verdient met  Allemaal willen we de hemel een plaats in de canon. En een gouden uil.  Beerten volgt de dromen van 4 jonge mensen tijdens en na WOII. Idealist Ward trekt naar het Oostfront, op zoek naar het heldendom. Twijfelaar Jef wordt ongewild een held in eigen dorp. Zijn zus Renée bijt zich vast in de muziek, en probeert haar liefde voor verrader Ward om te zetten in haat. De kleine Remi, spil van het verhaal, peilt de stemmingen in het verdeelde dorp en vecht zich een weg naar de ingewikkelde volwassenheid. In het tweede deel likken de helden hun wonden. Een diep ontgoochelde Ward vat de moeizame  terugtocht naar huis aan. Daar wordt hem de rekening gepresenteerd. Dorpsheld Jef gaat de confrontatie met zijn geweten aan en Renée verzamelt de scherven van hun aller leven. De kleine Remi groeit uit tot een bewuste jongen. De vlugge en voortdurende wisseling van personages en tijdsvlakken vraagt een grote concentratie van de lezer. Maar precies die mozaïekstructuur zorgt voor een verfijnd beeld van de karakters en van de begrippen goed en kwaad. De entourage, familie en dorpsgenoten, brengen de vertwijfeling van iedere ik- figuur afzonderlijk nog scherper in beeld.  De kracht van de muziek verbindt hen als een sterk motief. Feiten kan je zelf bij elkaar puzzelen en oordelen laat Beerten aan de adolescente en volwassen lezer over. De roman start even verwarrend als de oorlog zelf, maar groeit uit tot een sterk en genuanceerd beeld van een onmenselijke historische periode.  Dames en heren organisatoren van het uilenfeest:  hier zijn redenen genoeg om zo’n  roman de aandacht te geven die hij verdient.  Hij is niet alleen inhoudelijk én naar structuur af, voltooid, afgewerkt, bezield en gaaf, maar hij is ook een solide stapsteen tussen de adolescentenliteratuur en de literatuur voor volwassenen, die straks van jullie alle aandacht krijgt.