Het geheim van de keel van de nachtegaal was de absolute najaarstopper van 2008. Het royale prentenboek gaf vorm aan vele pakjes in de schoen of onder de kerstboom. De mysterieuze, bijna lichtgevende cover, de uitbundig en vol getekende pagina’s, goud- op- snee, het spel tussen zovele tinten blauw en felgeel, dat alles smeekte er om eerst te kijken, te bewonderen, te proeven vooraleer je ook maar de eerste letter las en voorlas. En hoefde dat lezen nog wel? Dat verhaal kende je toch? Dat verhaal kenden je kinderen en kleinkinderen toch? Mis, dat verhaal kende je niet. En je kinderen en kleinkinderen ook niet. De woorden ‘Keizer der Keizers’, ‘Paleis der Paleizen’ of de tuinier die alvast op de grond ging liggen en zijn achterhoofd met een doekje bedekte om zich te excuseren, kenden we nog niet. En het ritme van dit verhaal kenden we ook nog niet. Dat werd dus toch lezen en voorlezen, hardop, om dubbel te genieten.

Het prentenboek bleef geen salontafelboek. Peter Verhelst en Carll Cneut noemen het graag een ‘zwelgboek’. En dat is precies wat je doet: telkens opnieuw zwelgen in de mooie taal van Peter en in de betoverende tekeningen van Carll. In virtuoze, muzikale zinnen en glasheldere beelden interpreteert Verhelst eigenzinnig Andersens sprookje over de Chinese Keizer die er niet in slaagt het gezang van de nachtegaal te vangen. Carll Cneut vat de wonderlijke sfeer in poëtische beelden, van feestelijke uitbundig tot geheimzinnig nachtzwart. Op dit prentenboek staat geen leeftijd. Zowel kinderen van 6 of 7 als hun ouders en grootouders zwelgen in het betoverende ritme en de magische tekeningen en grijpen er  later opnieuw naar, om nieuwe finesses te ontdekken.  De fijne, verdoken humor bijvoorbeeld, de magie van de herhaalde epitheta, de weelde van de ingekleurde Chinese stoffen. Een prentenboek dat nu al zo hard schittert dat het ook zonder extra spotlights zijn gouden glans behoudt.