Ik heb wat moeite met de term Chicklit. De term is zo breed geworden dat ik niet goed meer  weet welke romans daar nu precies onder vallen. ‘Vrolijke populaire romans vol intriges, liefde, roddel, vriendschap, ruzie, humor en/of emoties’ vermeldt chicklit.nl.   Wikipedia is wat grondiger, maar toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat veel uitgevers  kwistig omspringen met de term.

Dit ter introductie van een ‘uitgelezen’ - berichtje over Als ik blijf van Gayle Forman (The House of Books).
Het was met grote reserve, en eerlijk gezegd op een landerig moment, dat ik aan het verhaal begon. In de eerste plaats trok de kaft me al niet aan: een liggend meisjesgezicht tussen gestileerde bloemen, grijsgetint, dat wel, maar wat mij betreft te dramatisch. De oorspronkelijke kaft, gevonden op het net, oogt soberder en aantrekkelijker. Ook het eerste hoofdstuk trok me absoluut niet aan, zo’n typisch hoera-sfeertje uit een eerdere Cosby-show (die ook geciteerd wordt). Het verhaal speelt trouwens in Oregon (VS). Ik nam het boek dus mee naar bed, als slaapmutsje. Maar ik nam het de volgende dag ook weer mee naar beneden, om verder te lezen. Na dat eerste hoofdstuk beschrijft de 17-jarige Mia bijna van minuut op minuut een dag en een nacht in haar leven, nadat ze met haar ouders en broertje Ted een auto-ongeluk kregen. Mia’s ouders en broertje zijn op slag dood, Mia wordt in allerijl naar het ziekenhuis overgebracht. In haar comateuze waaktoestand ondergaat ze haar omgeving, de bezoekers die haar proberen terug te halen en reflecteert ze op dit alles aan de hand van flash- backs. Tot hier toe, nog geen ’aha’-gevoel bij mij. Een doordeweeks romannetje. Maar  gaandeweg verscherpte mijn aandacht, toen de opzet duidelijker werd. De roman gaat eigenliijk over keuzes maken. Voor Mia speelt muziek daarin een grote rol. Als enige in het gezin en vriendenkring kiest zij voor klassieke muziek.  Haar vader was in zijn tijd een rocker met plaatselijk succes. Ook haar vriend Adam is de leadsinger van een  plaatselijke band, die meer en meer optredens krijgt. Mia daarentegen groeit uit tot een gepassioneerde celliste, klaar om hogere studies aan te vatten aan de befaamde Juilliard Academy in New York. Dat betekent dat Mia een keuze zal moeten maken, denkt ze:  kiest ze voor New York en riskeert ze daardoor dat  het contact met Adam en zijn passie, verwatert? Of blijft ze in Oregon vanwege Adam die daar studeert en optreedt? Een andere keuze die ze moet maken is definitiever: ze heeft het gevoel dat ze uit haar coma kan ontwaken als ze dat zelf wil. Wil ze blijven leven ook al is het hele gezin verdwenen? Of laat ze los en volgt ze haar ouders en broertje? En wat kan haar doen blijven? Hier speelt de eerste keuze weer letterlijk mee. Ondertussen maken, in de flash-backs, ook andere personen rond haar keuzes: haar ouders (vooral haar vader), haar vriend en vriendin.
Ik moet zeggen, als ik het hier zo probeer samen te vatten, komt het hele verhaal me nogal klef over. En dat is de sfeer misschien ook wel: zeer verzaligd Amerikaans, met de ideale relaties, die best wel eens confronterend mogen zijn, maar toch altijd omarmd worden in een gelukkig gezinnetje. Is dit nu chicklit? En waarom ben ik toch (geboeid) blijven doorlezen en wou ik weten welke keuzes Mia zou maken.
Het onderwerp is bijzonder triestig, en toch is het geen deprimerend boek, waarschijnlijk door de vele flash-backs over gelukkige gezinstijden. Ik zou dit boek zelfs als vakantie- of strandliteratuur meegeven- met een 15-jarige die de knop op nul wil zetten. Waarom heb ik die knop dan niet op nul gezet?  Vreemd toch, die ‘chicklit.’….

Een heel andere (ontgoochelde) ervaring had ik met ‘Tegen de muur op’ van een van mjn favoriete auteurs, Karlijn Stoffels. Maar daarover morgen meer.  En trouwens, wie heeft echt goeie tips voor mij in deze komkommertijd?

In boekenvriendschap, Jet