Interessant leesvoer dat ik de afgelopen tijd tegenkwam, over kinder- en jeugdboeken en leesbevordering:

In Groot-Brittannië werd aan de vijf Children’s  Laureates – Quentin Blake, Anne Fine, Michael Morpurgo, Jacqueline Wilson and Michael Rosen – gevraagd een lijstje op te stellen met hun favoriete kinderboeken. De lijstjes vindt u hier, een bespreking ervan hier.

A Fuse #8 Production, een veelgelezen weblog op de website van School Library Journal, stelde een top honderd samen van de mooiste prentenboeken aller tijden. Op één Where the Wild Things Are  van Maurice Sendak (vertaald als Max en de Maximonsters). Het hele lijstje vindt u hier.

Robert McCrum, literair redacteur van The Observer, zingt in The Guardian de lof van The Gruffalo van Julia Donaldson en Axel Scheffler (vertaald als De gruffalo), volgens hem dé moderne kinderboekklassieker bij uitstek: ‘During the approximately 10 years I was literary editor of the Observer, there was just one book published that you could confidently predict would be read and admired by readers of all ages 100 years hence. From its first review in these pages in 1999, The Gruffalo by Julia Donaldson, illustrated by Axel Scheffler, moved effortlessly from contemporary cult to modern classic status. The verse fable of the brave, clever little mouse who ventures “a stroll in a deep, dark wood” and meets that fearsome fantasy creature, the Gruffalo, has the symmetry and simplicity of the perfect story.’ Vervolgens gaat hij in op de vraag: ‘What is it about the British literary scene that inspires such a marvellous variety of children’s writing?’

In dit filmpje praat Julia Donaldson over The Gruffalo, die dit jaar tien jaar wordt.

Nog in The Guardian merkt Alison Flood op hoe ‘the magic and fantasy, vampires and faeries which have dominated children’s writing over the last few years’ opvallen door hun afwezigheid op de longlist van de prestigieuze Guardian Children’s Fiction Prize. Niet vreemd, zegt juryvoorzitster Julia Eccleshare: ”There is still a lot of fantasy around, but exceptional fantasy has always been rather hard to find.’  Wel opvallend: een aantal van de genomineerde boeken behandelt behoorlijk zware thema’s. Eccleshare: ‘This longlist shows there is absolutely no subject which children’s authors aren’t willing to tackle. There is nothing which is not capable of being dealt with in a children’s book.”

Crossover is een veelbelovend nieuw weblog van de Amerikaanse academica Kelly Herold, gewijd aan het fenomeen van cross-overliteratuur, met ‘reviews of crossover books (or audiobooks) or considerations about the crossover phenomenon’. Ze wil ‘understand the crossover phenomenon and how it happens–which books transcend age boundaries and why’. Daarom werpt ze in een recente post de schijnwerper sop Twilight van Stephenie Meyer: ‘Now, I’ll be honest. I haven’t read these books and don’t plan to. But I sure seem to know all about them. I know grown women type into Internet confession boards, admitting to “wanting my own Edward Cullen” on a daily basis. Lee Wind (I’m Here. I’m Queer. What the Hell do I read?) wrote in this morning and says, “My daughter told me yesterday that on her school bus she saw a 3rd grader reading Twilight“.’

Nu de zomer er aan komt, benadrukt leescoördinator Maurna Rome hoe belangrijk het is dat kinderen ook tijdens de vakantie blijven lezen: ‘It’s shocking what happens over the summer when children don’t read. This year, in our fourth grade, every single student went down in reading fluency (after summer vacation). We tested them at the end of the school year, and we checked again in the fall. And it didn’t matter whether they are the top reader or the bottom — everyone went down. The fourth grade is notorious for something called ‘The Fourth Grade Slump,’ but it’s still shocking that of the 30-some kids in our small school, they all lost ground over the summer. Why? They just don’t read. We live in a day and age of video games and TV.’

Op Editorial Anonymous (een ‘blog of a children’s book editor’) loopt een discussie over de Coretta Scott King Award (CSK), een prijs die sinds 1969 wordt uitgereikt aan ‘outstanding African-American authors and illustrators’: ‘there’s a need to encourage stories, books, TV shows, films, etc that show all kinds of races as heroes, as heartthrobs, as neighbors. Encouraging people to see the world from points of view other than their own is a wonderful thing. Encouraging people to see people of all races as simply people is a wonderful thing. But that’s not what the CSK is doing. If the CSK were in charge, male writers wouldn’t be able to comment on what it’s like to be a woman. The CSK is saying that you cannot understand what it is to be black in America unless you are black.’ Een erg Amerikaans onderwerp, op het eerste gezicht, maar met veel interessante beschouwingen over hoe minderheden geportretteerd worden.

Op datzelfde weblog gaat de redacteur in op het fenomeen van auteurs die reageren op online besprekingen van hun werk: ‘Conversations on blogs sometimes get more polite and less honest when it becomes clear that the author is a reader. There’s not much to do about that. But authors should strive for a detached relationship with the criticism and commentary their works will encounter. You knew when you wrote the book that most people wouldn’t appreciate it as much as you do, right? Or in the same ways? (Bekijk in dat opzicht even deze trailer: de eerste zwarte Disneyprinses komt eraan.)

In The New York Times laat Verlyn Klinkenborg zijn gedachten gaan over ‘The Lost Art of Reading Aloud’ en vergelijkt hij het huidige gebruik van luisterboeken met de vroege 19de eeuw, toen voorlezen nog heel gewoon was.

Op I.N.K. (Interesting Nonfiction for Kids) vertelt Linda Salzman hoe ze een week lang een klas moest observeren en tot haar ontzetting moest vaststellen dat er in die hele week niet gelezen werd. Ze pleit voor werken met kinderboeken, ook buiten de taalvakken: ‘When studying the few facts about the planets that were required by the test, they should have read every single Seymour Simon book on the individual planets. This would have gotten every kid interested and thinking about the solar system. They would have remembered much more than which the mandatory information, like which planet is the third from the sun, and began to think about exploring space in depth. For math, they should have tossed out those boring worksheets that focused on the same skill set over and over again. Instead, they could have cozied up with some of David Schwartz’s books on how far a frog can jump or estimating how many kernels are in a ginormous bag of popcorn. Understanding the overall concepts would have led them to come up with their own mathematical examples. (…) Name a curriculum and there are interesting books out there on topic and beyond.’

Op PBS Parents staan tips om een ‘literate home’ te creëren, een boekvriendelijke thuis, zeg maar: ‘What exactly is a “literate home?” It is an environment that encourages children to learn to read and write and become lifelong readers and writers. Transforming your home into a literate home is simple and inexpensive.’

In The National Post staat een lezenswaardig artikel over hoe de eerste kiemen van een levenslange liefde voor lezen gezaaid kunnen worden, met enkele sprekende voorbeelden.

In Early Literacy: The Mystery Unveiled wordt uiteengezet over welke competenties een kind moet beschikken om te kunnen leren lezen. Bondig, maar interessant.