Ik ben de laatste dagen aangenaam verrast door een debuut: Dansen op blote voeten van Nicole Derycker (DF). ‘Een hartverwarmend familieverhaal over vriendschap, volwassen worden en jezelf ontdekken’  staat er op de cover, en dan denk je al gauw: zoals dertien in een dozijn.  Maar wat mij betreft: dan zeker eentje  vooraan in dat dozijn.  Kort even de inhoud: De geadopteerde, Indische Rani is een vrolijke, onbezorgde tiener van 13. In haar roots of haar biologische moeder is ze niet geïnteresseerd, tot ze op aandringen van haar moeder een cursus Zuid- Indiase tempeldans volgt en er Bram ontmoet. Na een verblijf van vier jaar in India, is hij doordrongen van de Indiase cultuur en filosofie. In de vanzelfsprekendheid waarmee Rani de rituele dansen danst, meent hij een teken te zien dat ze de dansen nog uit een vorig leven kent. Hij wekt Rani’s belangstelling en samen verdiepen ze zich in de culturele en religieuze geschiedenis van haar geboorteland.  De gevoelens tussen hen bloeien op, en ze sluiten een verbond: Bram wordt  Rani’s rakhibroer en Rani zijn ‘rakhizusje’. Het verhaal leert wat dit precies betekent. Dank zij Bram komt Rani uiteindelijk op het spoor van haar biologische moeder en familie.

Nicole Derycker heeft gebruik gemaakt van  klassieke elementen waarop familie- romans vaak steunen:

-          De relatie moeder- dochter, met heftige pieken in de puberteit, en die teruggaat tot vorige generaties: ook de relatie moeder- oma is problematisch en dat heeft een specifieke reden.

-          De puber die onder de overbezorgde vleugels van de moeder uit wil.

-          De goede relatie puber- oma, die tot op zekere hoogte een buffer vormt.

-          De relatie met vriendinnen die eerder volwassen zijn dan de hoofdfiguur : daardoor komt het tot een breuk met haar beste vriendin Anna.

-          De relatie met jongens en de eerste vlinders.

-          De terughoudendheid van haar moeder tegenover de familie van Bram: als  zoon van een ambassadeur behoort hij tot een andere stand: er wordt een suggestieve lijn gelegd naar het Indische kastensysteem.

-          Wat adoptiekinderen betreft: het ontwaken van de onrust ivm hun roots: het begin van de zoektocht.

Klassiek, in ieder geval, en degelijk uitgewerkt. Maar wat heeft me dan zo bijzonder getroffen? Twee zaken staan voorop:

-          De bijzondere inleving in de puber Rani. Het verhaal is niet in de ik- vorm geschreven, maar toch treft Nicole Derycker de spontane toon, het  ongekunstelde gedrag van de dertienjarige Rani bijzonder goed. Het contrast met de wat oudere, gereserveerde Bram is opvallend. Wij voelen hoe de spring- in- ’t veld Rani onder Brams invloed, én onder de invloed van haar danslerares verandert. Haar danslessen brengen haar levenswijsheid bij en daar wordt ze groter van. Niet dat ze plots in een verwaande, wijze adolescente verandert. Neen, oma en vooral de danslerares zorgen er wel voor dat ze met haar beide voeten op de grond blijft. Voor de lezer blijft ze eigenlijk een heerlijke, herkenbare, spontane puber.

-          Wat me daarnaast zeker verraste is de manier waarop die hele Hindoewereld, met hun goden en helden in het verhaal van Rani verwerkt is. Uit mezelf zou ik het nooit opbrengen om me in die Hindoemythologie te verdiepen, maar Nicole Derycker serveert ze lepel per lepel, naarmate Rani ze zelf ontdekt. Het is duidelijk dat dit met grote kennis van zaken gebeurt en het is nog interessant ook. Zo wou ik de goden en helden wel ontdekken! Bovendien is die invalshoek vanuit de dans een originele manier om een zoektocht naar Rani’s roots aan te vatten.

-          Conclusie: Dansen op blote voeten (met een mooie cover) is als een klassiek, en goed  ingeleefd verhaal, een debuut dat er mag zijn.  Het zal zeker zijn weg naar de jeugd vinden!

In boekenvriendschap, Jet