Sommige boeken zijn om op te eten. Harry weet dat als geen ander. Het begon allemaal per ongeluk, ‘op een middag toen hij even niet oplette’. Afgeleid door een poepende poes neemt Harry een likje van de Gouden Gids. ‘Hij twijfelde nog en begon eerst met een los woord, gewoon om het uit te proberen. Toen nam hij een hele regel, en daarna de hele bladzijde. Binnen de kortste keren is hij verslaafd.
Die boekenverslaving heeft een aangename bijkomstigheid: Harry wordt er steeds slimmer door. Op een van de prenten toont auteur en illustrator Oliver Jeffers hoe dat in zijn werk gaat. Het boek gaat erin, de informatie gaat naar de hersenen, de buik raakt vol.

Simpel en geestig.
De bovenstaande prent maakt meteen ook duidelijk waar de grote kracht van dit prentenboek ligt. Het verhaal is leuk, grappig, zij het niet helemaal onvoorspelbaar (het blijft natuurlijk niet goed gaan met die boekenetende slimmerik, hij krijgt een eetverbod van de dokter en een torenhoge boete van de bibliotheek, maar ontdekt dan dat andere plezier dat je aan boeken kunt beleven), maar het zijn de illustraties en de vormgeving die dit boek bijzonder maken. De wat cartoonachtig aandoende figuren staan op een gedeeltelijk overschilderde achtergrond van, hoe kan het ook anders in een boek over boeken, bladen uit andere boeken en schriften: lijntjespapier, een vergeelde bladzijde uit een woordenboek, een wat versleten linnen omslag, een kaart uit een atlas… Op elke bladzijde verrast  Jeffers met vindingrijk afgebeelde scènes vol humor en leuke details en knipoogjes en met zijn niet-aflatende spel met de vorm van dit boek.

Sommige boeken zijn om op te eten. Dit prentenboek is er een om je vingers bij af te likken. En om keer op keer te genieten van zoveel moois en vindingrijks.