Ik ben student af. En dat is een raar gevoel. Het echt leven staat voor de deur: huisje, tuintje, boompje, boekje.

Onze verhuis was een hele opdracht. Wat anderen “rommel” noemen, noem ik herinneringen. Ik ben echt aan alles gehecht: van een spuuglelijk beertje tot een mok die ik ooit voor m’n verjaardag kreeg. Maar het meest ben ik misschien wel gehecht aan mijn collectie boeken, die ik vooral tijdens mijn studententijd verzameld heb. Elk boek vertelt uiteraard een verhaal op zich, maar daar stopt het niet. Ik weet van de meeste boeken nog precies waar ik ze gekocht heb of van wie ik ze kreeg. In de gekregen boeken staat altijd een boodschap van de schenker. Nagenoeg mijn hele collectie van Bart Moeyaert is gesigneerd. Als ik zijn boodschappen soms herlees, moet ik binnenin heel hard glimlachen. Dan schijnt de zon in mijn buik.

Ik weet dat Bart een bijzonder ordeningssysteem heeft in zijn eigen boekencollectie, met op één schap herlezers, onsterfelijken, bijna afdankers en afdankers-die-toch-mogen-blijven. Mijn plan was dus om – in navolging van zijn voorbeeld – orde te brengen in de chaos. Uren heb ik gewikt en gewogen over wie op de eerste plank mocht en wie op de laagste. Het was echt een helse karwei. Nu de beslissing gevallen is, ben ik er wel tevreden mee. Op de eerste plank woont alles van Moeyaert (hoe kan het ook anders voor een die-hard fan als ik), Tijsinger, Schoemans, Schmidt, Elias, Lindgren, Dahl, maar ook Homeros, Wieringa en Verhulst. Toegegeven: mijn boekenkast is een mix van stijlen en tijdsperiodes. Gezelle en Shakespeare leven gemoedelijk samen op het tweede verdiep.

Maar… ondanks de ordening staat de boekenkast goed vol. Voor veel nieuwelingen is er geen plaats en mijn vriend begint al te zuchten wat we toch aan moeten met al die boeken. Dan word ik kwaad, want die boeken: dat ben ik. Als het brandt, neem ik ze allemaal mee (of toch zeker die van de eerste plank).

Ik ben student af, ik woon nu in een huisje, met een tuintje, boompje en mijn boekjes. Ik ben hier graag. En mijn boekenkast doe ik elke dag even open…

Zomerse groet,
Karen