Wat een verrassingen kan de zomer toch brengen! Kathleen Vereecken, gekend van o.m. Alle kleuren grijs (1997), Kleine Cecilia (1999), Wreed schoon (2001) en Lara en Rebecca (2006), overtrof zichzelf in Ik denk dat het liefde was (2009). En gaf zichzelf ook prijs!

Zij situeert het verhaal in het verlichte 18e- eeuwse Frankrijk. Haar hoofdpersoon is op zijn minst origineel: Dieudonné (een zeer cysnisme naam) , een vondeling die van Parijs naar een voedster in de Morgan gebracht wordt. Dank zij Méline, de negenjarige dochter van de liefdeloze voedster Annette Marcelot, overleeft hij. Méline geeft hem al haar liefde en ook een andere naam: Leon, de sterke.Dat is dan wel ten koste van de vorige zuigeling, Gréville, die  Leon zijn leven lang zal haten en achtervolgen. Wanneer Méline vanwege een onmogelijke liefde zelfmoord pleegt, is Leon volledig op zichzelf aangewezen. Maar hij heeft leren lezen en schrijven (op een linke manier..) en hij vertrekt naar Parijs, op zoek naar zijn roots en naar de liefde.

Neen, ik vertel  niet verder. De kaft verklapt je trouwens al veel. Maar je raadt het wel, als ik vertel dat het boek gestructureerd is aan de hand van citaten uit Emile, ou de l’education van Jean Jacques Rousseau. Ik vertel ook niets  over de rijke, beeldende taal van Kathleen Vereecken, noch over haar kunde om personages neer te zetten, of over haar ingehouden stijl; geen woord staat er te veel. Ik zeg er niets over.

Eerst de roman lezen, en dan vind je mijn bespreking en een interview met Kathleen Vereecken in het septembernummer van De Leeswelp!

In boekenvriendschap, Jet