Het (literaire) leven na 60: Mag ik in deze komkommerende zomermaanden ook een leuke (boeken)anekdote tussen de besprekingen smokkelen? Natuurlijk met mijn kleinkinderen in de hoofdrol, maar eigenlijk is de echte, blijvende hoofdrolspeelster:

AMG Schmidt! Til evig tid…

In 1987 kon Annie MG Schmidt heel zeker niet weten tot welk trauma haar versje De leeuw is los! ooit zou leiden.  De losgeslagen leeuw, ontsnapt uit de bundel Ziezo en door uitgeverij Querido van een apart kaftje voorzien, maakt al een tijdje onze kinderboekenkast onveilig. Tot ieders leedvermaak trouwens,  ook al door de inspirerende illustraties van Sieb Posthuma, een habitué in onze leeszetel vanwege zijn Rintje- verhalen.

De leeuw is los! De leeuw is los!

Hij wandelt al door de straten.

Hij wil naar ’t Amsterdamse bos,

Dat heb ik wel in de gaten.

Siene (6,5), Fran (5) en Mirthe (2,5) konden al gauw de eerste regels meedreunen en ze verkneukelden zich steevast bij het vervolg. Want  AMG Schmidt zou haar eigen zelf niet zijn, als niet iedereen de boom in vlucht en hoe langer hoe banger wordt. Tot :

O kijk, daar komt een jongetje aan,

O, zou zijn moeder dat weten?

Tjee, kijk dat jongetje daar eens staan

Straks wordt hij opgevreten!

En tot overmaat van ramp :

Wie is dat jongetje dan?

Warempel, het is onze Jan…!

Met enkele parafrases bleek het gedichtje ook zeer bruikbaar om de capriolen van ons Deense kleinkind Noah aan te kondigen. Telkens hij op zijn 8 maanden- jonge knietjes de keuken onveilig maakte door onder,over en tussen de tafel, bankjes, stoelen en benen te kruipen, klonk wel ergens de roep: De leeuw is los! De leeuw is los!

Maar op die kreet had zus Lotta (2,5) het niet zo begrepen. AMG Schmidt in het Deens was niet voorhanden, dus verder dan dat ene zinnetje reikte haar prille Nederlandse declamatiekunst  niet. En om de link te leggen tussen broer Noah en die leeuw, daar moest eerst tekststudie aan vooraf gaan. Gevolg:  Lotta kreeg een heilige schrik van Annies leeuw. Zelfs al wezen we op het suikerklontje in Jans hand, en zelfs al beweerden we honderd keer dat de leeuw nu weer in het circus zat: Hoi! en Hoera!!! Neen: “oma, leeuw is los!!!!”, met ogen die boekdelen spraken.

Het toeval redde  ons en hielp Lotta op het Nederlandse  literaire pad.

Op een woensdagmorgen wandelen we  door de Brugse Wollestraat, richting groentemarkt,  Lotta huppelend voorop,  Noah veilig in de buggy, dus de leeuw is ver weg.  Plots blijft Lotta pal staan, voor een winkel met een zeer exotische uitstraling. Gebiologeerd kijkt ze naar de ingang, buigt zich, strekt haar arm en roept dan boven alle toeristengetoeter en autogeraas uit: ‘OMA! LEEUW IS VAST!!!!’

En wat zie ik als ik met Noah aangerold kom? Een indrukwekkend beeld met een dik touw vastgemaakt aan de deurstijl. VASTgemaakt, en stevig! Lotta bleef maar strelen en aaien, en bleef maar terugkeren om nog eens te kijken.  Dat het een panter was, en geen leeuw, daar had ze even geen oog voor. Alleen het touw telde. Dat volstond. Dat was goed: Leeuw is VAST!!

Dat volstond ook om thuis in alle veiligheid AMG Schmidts versje weer op te diepen, Noah op de keukengrond te zetten en het samen uit te roepen: ‘De leeuw is los! De leeuw is los!’ Want eigenlijk was hij dus vast, dat had ze zelf gezien.

Maar of AMG Schmidt daar nu blij mee geweest zou zijn? Det tror jeg ikke…