Ik ben een grote fan van Martha Heesen, en van haar boekenjongetjes en meisjes. Meestal zijn ze zo’n negen of tien jaar, soms iets ouder, maar altijd zijn ze wat zorgelijk en zeer bekommerd om hetgeen rondom hen gebeurt.

Toon is tien en zijn broer Jan 2 jaar ouder.  Bij hen thuis worden pleegkinderen opgevangen, voor korte of langere tijd. Toon moet dus niet enkel optornen tegen zijn broer, maar vaak ook tegen de pleegkinderen die het huis in en uit lopen. Wat er precies met die kinderen aan de hand is, dat mag Toon niet vragen, en dat komt de lezer ook niet te weten. Daar focust Martha Heesen ook niet op. Het belangrijkste is de confrontatie tussen Toon en telkens een ander pleegkind, in al zijn of haar absurde bijzonderheden. En hoe Toon met hen omgaat. En vooral: hoe hij via hen zijn meester of Jan een hak probeert te zetten. 6 pleegkinderen passeren de revue- of beter: de 6 op elkaar volgende opnames van een pleegkind in het gezin van Toon en Jan leveren stof voor 6 aparte, confronterende, maar vooral komische verhalen met een bijzondere pointe. En zoals altijd bij Martha Heesen is de hoofdpersoon op het einde van het verhaal gegroeid. Hij is sterker geworden, zoals Toon, die eindelijk macht gekregen heeft over zijn stoere broer.

Ik heb de indruk dat dit een lichter verhaal is dan de vorige, dat Toon wel een tobbend kind is, maar nu ook weer niet zo erg tobbend. Hij vertelt, via Heesen, met veel understatement en vanuit een onbevangen kijk. Hij heeft maar een paar woorden nodig om zijn knuffelende moeder, wanhopige vader of macho broer te portretteren. Mijn broer, de nieuwe en ik  is vooral een grappig boek, met een opnieuw beminnelijke hoofdpersoon die het in se zware thema  licht en verteerbaar maakt.

In boekenvriendschap,

Jet