De kleine Odessa
Gisteren mocht ik in de Permeke Bibliotheek Peter Van Olmen interviewen op de persvoorstelling van zijn eerste boek, De kleine Odessa. We waren allebei een beetje debutant, want ik had nog nooit een interview voor zo’n groot publiek afgenomen. Gelukkig was Peter een vlotte verteller, iets wat je overigens al meteen merkt aan het aantal bladzijden van zijn debuut (474 blz). Ook een meevaller was dat ik het boek goed vond – zo goed zelfs, dat ik het jullie graag ook op deze site wil voorstellen. De kleine Odessa is een fantasieverhaal waarin de Odessa uit de titel op zoek gaat naar haar vader. Ze komt tijdens haar zoektocht terecht in Scribopolis, een stad die bevolkt wordt door dode schrijvers. Ze blijkt er voorbestemd te zijn voor grootse dingen, maar het is de vraag of ook haar eigen geluk daar een plaats in zal krijgen. De kleine Odessa deed me meermaals aan Philip Pullman denken, een van mijn lievelingsauteurs. De spanning zit er vanaf de eerste paragraaf stevig in, en ook de rest van het verhaal is geschreven met veel vaart (soms letterlijk). Bovendien is het verhaal erg gelaagd – wie een sterke plot wil komt zeker aan zijn trekken, er zit humor in het boek, maar tegelijkertijd worden er tussen de lijnen grote filosofische thema’s aangesneden en wie wat thuis is in de literatuurgeschiedenis kan zich vermaken met verschillende leuke knipogen naar de klassiekers. Een bijzonder ambitieus en geslaagd debuut dus – ik ben zeker dat we nog veel van Peter Van Olmen zullen horen.
Vanessa
Dag Vanessa,
Overtuig mij eens dat ik na 100 blz. verder moet lezen? Ik betrap me erop dat ik af en toe eens skim, want Peter van Olmen schrijft wel héél breedvoerig. Het thema is interessant (zoeken naar vader in een stad van dode schrijvers), maar de invalshoek leek me niet zo origineel. Ik ben benieuwd naar de ontwikkeling, maar ik vermoed dat ik toch af en toe heel vlug zal lezen. Of kun je me overtuigen om het niet te doen?
PS: Odessa zelf vind ik een leuk personage: tuk op avontuur en toch nuchter genoeg.
In boekenvriendschap, Jet
Dag Jet,
Ik houd wel van de schrijfstijl, en heb het boek niet als langdradig ervaren, omdat je het op verschillende niveaus kan lezen en de actie naar mijn gevoel goed afgewisseld werd met reflectie (oa over de kracht en de beperkingen van literatuur). Er zaten ook een paar fijne verrassingen in het verhaal, al denk ik dat het als ervaren lezer niet al te moeilijk is om te raden wie de vader van Odessa is. Maar zeker voor een debutant vind ik dit toch wel een uitzonderlijk ambitieus en geslaagd boek, waarbij de auteur nooit het overzicht over de complexe plot verliest. Pullman is soms ook breedvoerig he, maar ook bij hem stoort me dat niet, omdat ik meestal meteen in het verhaal zit en er genoeg elementen in zitten om mijn aandacht vast te houden. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt eens je het hebt uitgelezen.
Groetjes,
VJ
OK Vanessa, ik lees door!
Zo Vanessa, ik heb net De kleine Odessa dicht geslagen. Ik ben er vele uren zoet mee geweest, want ik heb niet geskimd!!! Na die eerste honderd bladzijden, die, daar blijf ik bij, traag vorderden, heb ik Odessa’s avonturen in Scribopolis met plezier gelezen. (Tussen haakjes: zal die naam niet vlug verkeerd uitgesproken worden? Alleen kinderen die het boek echt lezen en achter de betekenis aan gaan, zullen het vlgs. mij als scribo- polis uitspreken .)
Je hebt gelijk wat de verschillende vlakken betreft: kinderen, nog zonder literair of/en historisch referentiekader, zullen het eerder dan volwassenen als een zuiver avonturenverhaal lezen. Best een spannend en goed opgebouwd avonturenverhaal, en ik stel me voor dat er voor hen later, bij een effectieve duik in de literatuur en mythologie, mede door dit boek een lichtje zal branden. Een avonturenverhaal ook met een heel aantrekkelijk hoofdpersonage: Odessa, een vrijpostig, avontuurlijk, maar in vele opzichten nog naïef meisje van 11, een gedroomd typetje om zich op de zelfde leeftijd mee te identificeren. Een hoofdpersoon die hetzelfde voelt als de lezer (over haar vader bijvoorbeeld, en haar dromen over de ideale wereld, maar ook haar boosheid over het haar aangedane onrecht), maar die toch net iets (veel) meer durft dan de lezer en dus spannende avonturen beleeft. Ze is bovendien pienter, skeelert vlug en lustig door het verhaal, heeft een nuchtere kijk, praat vaak in zichzelf, hetgeen zeer relativerend werkt en heeft daarenboven ook nog een kanarie als grappige, nuchtere commentator die zijn mening ongezouten debiteert.
Als volwassene vond ik het spelen met de geschiedenis en de literatuur echt leuk, vooral omdat Van Olmen het spel tot in de kleinste details, of zinswendingen doorvoert, bijv. in de manier waarop de zusjes Brontë spreken en indirect verwijzen naar het thema van hun boeken, idem voor Dostojevski en Kafka, Shakespeare (” Brutus, jij ook?”) Poirot en Holmes, maar ook de enscenering: Mino(taurus) die het paleis van Mabarak door en door kent, want het is een echt doolhof… Voor je interview zal jij talrijke dergelijke verwijzingen genoteerd hebben. Ik hoop dat er een diepgaande bespreking in De Leeswelp komt? Ik kijk er naar uit!
En zoals je zegt, je kan ook op zoek gaan naar de filosofische thema’s én het verhaal ontleden op basis van de psychologie: de zoektocht naar een vader, de moeilijke stap van de kindertijd naar de pubertijd…etc.
Ik denk dat het leesgrage kinderen er zich geen kopzorgen over zullen maken. Het avonturenverhaal blijft hoe dan ook recht, daar zorgt o.a. de heel vlotte taal voor. Van Olmen heeft de juiste toon gevonden.
Dus Vanessa: dank je voor de tip. Alleen, je moet wel tijd (en geduld) maken om die kanjer van 474 blz. in een beperkte tijd (anders raak je de draad van het verhaal kwijt…) uit te lezen!
In boekenvriendschap, Jet
Fijn om dat te lezen Jet, je stipt precies die punten aan die ik ook zo sterk vond in het boek.
Vanessa
Ik heb De kleine Odessa net uit. Eens je eens voorbij die eerste 100 bladzijden bent, leest het boek inderdaad “als een trein”.
Jet en Vanessa, jullie spreken over gelijkenissen met Pullman, maar mij deed het boek vooral denken aan Hart van Inkt van Cornelia Funke. Odessa is de ware en hetgeen zij in Boekus schrijft komt uit, in Hart van Inkt is Meggie diegene die dingen uit boeken kan halen door eruit voor te lezen. De Gnorks in De kleine Odessa zijn Orks uit Tolkiens Lord of the Rings die niet goed uit het boek gehaald zijn met muzenpoeder, in Hart van Inkt zijn er personages slecht uit boeken gelezen, waardoor ze – net zoals de Gnorks dus – misvormd zijn. Mabarak en Capricorno zijn de slechterikken in de verhalen, zij willen beide de macht grijpen terwijl onze heldinnen Odessa en Meggie dit beiden trachten te verhinderen… En zo zijn er nog gelijkenissen te vinden tussen beide werken. Beide boeken zijn een ode aan het lezen, literatuur en de liefde voor boeken, wat dus alleen maar toe te juichen is!
En ook al heeft Peter van Olmen volgens mij heel wat inspiratie gehaald uit het werk van Cornelia Funke, toch heb ik De kleine Odessa graag gelezen en genoten van zijn schrijfstijl. Ik kijk dan ook erg uit naar een tweede boek van deze debuterende schrijver!
Met vriendelijke groet,
Fien
[...] RSS feed voor meer updates.Over De kleine Odessa is op Vertel eens al een en ander geschreven, door Vanessa en door Katrien, en door vele anderen die op hun berichten reageerden, in steevast lovende [...]