Het is niet dat ik niet lees, en het is zeker niet zo dat mijn leestafel blank is, maar er was eigenlijk weinig leuks te berichten de laatste tijd (behalve dan over de boeken die anderen wat vlugger dan ik lazen…) Bovendien heb ik heel veel boeken opnieuw gelezen (moeten lezen), voor allerhande projecten en een jury, en eerlijk, enkele daarvan verdienden toch meer ruchtbaarheid dan ze ooit kregen. Goed, dat komt dan misschien nog.

Maar hier dan toch een boek waar ik me 1. aan erger en 2. waar ik me vragen over stel: De gestolen prinses van Brigitte Raskin. Brigitte Raskin is goed vertegenwoordigd in onze persoonlijke (volwassen) bibliotheek. Wij lenen haar boeken ook met plezier uit aan mensen die zich eventjes van de wereld willen afzonderen: onder andere Het koekoeksjong, het lijvige De eeuw van de ekster of  het exotische Radja Tanja, dat bij de voorbereiding van het  interview voor onze literaire kring ‘ Moritoen’ een hele nieuwe wereld voor mij opende. En Hartenheer natuurlijk, over de onfortuinlijke of populaire (het is maar zoals je het bekijkt) Deense koning Christiaan II.

Ik was dus zeer benieuwd naar Raskins eerste jeugdboek (is het haar eerste?) De gestolen prinses. Van bij aanvang wist ik al niet wat ik in handen had. Het boek heeft een prachtige en originele kaft (een schilderij waar letterlijk een stukje uit geknipt is – het verhaal maakt duidelijk waarom)- het is gedrukt op glad papier, ligt soepel in de hand en er staan  héél veel afbeeldingen van schilderijen in. Het eerste wat bij mij opkwam- enkel afgaande op het uitzicht: mooi, maar dit is geen verhaal, dit is een catalogus of een geschiedenisboek. Tieners nemen dit niet uit het rek, adolescenten met interesse voor kunst heel misschien…

Die idee werd nog sterker toen ik het verhaal las. In feite zijn er twee verhalen: het verhaal van de Habsburgse prinses Isabella, nichtje van Margareta van Oostenrijk en zus van Keizer Karel. Zij werd uitgehuwelijkt aan de Deense Christiaan II- en daar ligt de link met Hartenheer. Het tweede, eigentijdse verhaal gaat over de zusjes An en Els. Zij verloren in een auto- ongeluk hun ouders. Els hield aan het ongeval en de daaropvolgende coma een beschadigde geest  over en An ziet het als haar taak om Els’ verstand te oefenen en te activeren. Dat doet ze door haar fascinatie voor de zestiende eeuwse prinses Isabella op Els over te dragen.

Misschien doe ik door de zeer korte, en gebrekkige samenvatting, het boek onrecht aan. Maar beter en anders kan ik het voorlopig niet. Het historische verhaal zelf zou je in één ruk door moeten lezen, om de samenhang, de gedachtensprongen, de associaties en de uitgebreide uitleg over familiebanden en koningshuizen  te kunnen volgen. Een geschiedenisles die best interessant is, maar waar je na verloop van tijd hard wil roepen: STOP. Terwijl je niet mag stoppen, of je bent de draad kwijt…..Bij mij kwam de stoute gedachte op: had Brigitte Raskin dan zoveel onverwerkte informatie over na Hartenheer dat ze het nog gauw in een tweede boek kwijt wou? En dacht ze: goed , een jeugdboek dan maar, vanuit het oogpunt van een leeftijdsgenote van de lezers,de jonge Isabella dus- en ik maak het wat ‘eigentijds’ door de geschiedenis in een ‘eigentijds’ pararallel verhaal te kaderen? Een ‘eigentijd ‘verhaal dat, sorry mevrouw Raskin, héél ver gezocht is en niet op het niveau van de ‘eigentijdse’ lezers. Een ‘eigentijds’ verhaal dat kriskras en willekeurig door het historische verhaal loopt en de lijn van dit historische verhaal eigenlijk nodeloos onderbreekt.

Dit mooi ogende boek ontgoochelt en deprimeert mij. Bestaat het dan toch nog dat sommige ‘volwassen auteurs’ – gerespecteerde auteurs- de idee hebben dat ze met ‘overschot’ vlug een jeugdboek kunnen vullen?

Wie van jullie las  ’De gestolen prinses’ ook?

In boekenvriendschap,

Jet