Ik ben een fan van Henning Mankell en vooral van inspecteur Kurt Wallander. Ik heb weinig uitzendingen van de serie op Canvas gemist en ik heb me onbeschaamd laten inpalmen door de trage, bedachtzame stijl van de Zweedse inspecteur. Op TV dus, want een detective- lezer ben ik niet echt. Vandaar dat ik nu toch van mezelf versteld sta dat ik me al lezend door een heel andere auteur heb laten inpakken. Iemand die snel, flitsend en met veel personages mijn aandacht dag én nacht (het was een dik boek!) heeft vastgehouden: De Schaduwloper van Monika Feth. Eigenlijk had ik al de drie vorige delen (vluchtig) in handen gehad: De Aardbeienplukker, De Meisjesschilder en de Schervenverzamelaar, maar de vonk is nu pas overgeslagen. De inhoud, heel kort: Zoals in de drie vorige delen zijn de vriendinnen Jette en Merle de spilfiguren. Zij vormen een woongemeenschap met andere vrienden die in dit deel even afwezig zijn. Jettes moeder, Imke Thalheim, een beroemd thrillerauteur, wordt gestalkt door een psychopaat. De lezer leert hem en zijn motieven meteen kennen en volgt iedere volgende stap die hij neemt. Door de snelle perspectiefwissel ben je ook meteen op de hoogte van de acties, reacties, gevoelens, emoties van de andere betrokkenen: commissaris Bert Melzig, Imkes vriend en psycholoog Tilo, Jette en Merle… Er blijft zelfs voldoende ruimte voor symbolen, neventhema’s en een enkel dwaalspoor. Snel, flitsend, en geen whodunit, want je kent de dader. Maar wat mij zo boeide was het portret van de stalker dat zo minutieus en vanuit verschillende kanten opgebouwd werd: vanuit Isa, de psychologe die commissaris Melzig feedback geeft, vanuit Bert Melzig zelf, die half verliefd is op Imke Talheim, waardoor hij zich nog harder in de zaak van de stalker vastbijt…en wat mij ook boeide was de vraag of en hoe de stalker in zijn opzet zou slagen en wat de gevolgen voor al die betrokkenen zou zijn. Een zeer veelzijdig verhaal dus, met perfect opgebouwde spanning: korte stukken, veel vaart door de snel wisselende personages, opgejaagde stijl die stijgende angst meebrengt (echt, ik heb tussendoor het slot van de deur gecontroleerd…). Nooit gedacht dat ik me zo zou laten inpakken door een thriller!

Het is helemaal niet eerlijk dat ik daarna een Vlaamse detective opensloeg. Een debuut dan nog wel: Moord op een schilderij van Hilde E.Gerard (een pseudoniem, maar de auteur zal zich later zelf wel uiten). Wel een whodunit, maar ook geschreven vanuit verschillende personages. Ik signaleer meteen een goede vondst: enkele verdachte personages hebben dezelfde initialen…Opnieuw kort de inhoud, deels geplukt van de kaft, die volgens mij het motief al te veel prijsgeeft. De directeur van een Antwerps museum wordt op een gruwelijke manier vermoord. Zijn dood staat  mysterieus aangekondigd op een schilderij van de schilder Leo Broeckaert. Diens dochter Tatiana en haar vriend Luuk proberen zijn onschuld te bewijzen, maar ze komen zelf in de problemen wanneer een tweede moord gebeurt, die opnieuw op een schilderij aangekondigd is… Heel ingenieus allemaal, goed bedacht en gevonden en toch duizelde het me. Hoe dat kwam? Waarschijnlijk door de verschillende gebeurtenissen en personages, die er ingewikkelde verhoudingen met elkaar op na houden. Ook omdat anders dan bij Monika Feth de gebeurtenissen soms dubbel verteld worden, vanuit de verschillende personages (Luuk, Tatiana, inspecteur Wim Martens, Leo Broeckhaert en zijn ex-vrouw Hanne). Of soms overlappen de gebeurtenissen mekaar kort, wanneer een ander personage de draad van het verhaal terug opneemt. Het maakt de constructie voor mij wat nodeloos ingewikkeld. Ik had hier wel liever een sterker profiel van de dader  zien groeien, zodat ik harder mee kon zoeken (niet raden!) en ook om zijn motief te ‘verantwoorden’. Maar, de auteur heeft in ieder geval het schrijven in de vingers, en als ze zichzelf tijd geeft om te groeien, dan sta ik als lezer in de wachtrij!

Of ik met al die avonturenverhalen en thrillers nu een fan van het genre word? Wie weet, ik geef mezelf ook tijd…maar ik moet dan wel getroffen kunnen worden. In ieder geval aan publicaties in het avonturen- en speurdersgenre geen gebrek. Op mijn werktafel wacht bijv. een ‘avontuurlijke speurtocht’ in een ‘gloednieuwe avonturenreeks’ van Hilde Vandermeeren: ‘Nachtraven en de zaak van de verdwenen postbode’ (DF/Infodok), en ‘Het dertiende uur’(Ploegsma), een jeugdthriller van Marjet van Cleeff(de helft van het duo Abbing en Van Cleeff, die ooit een zilveren griffel kregen voor De zwarte rugzak).

Ik wacht af en ondertussen denk ik aan de woorden van Annemie Leysen die zaterdag in het West- Vlaamse Provinciaal Hof in Brugge, op de feestelijke proclamatie van de Prijs voor Jeugdliteratuur van de Provincie West- Vlaanderen een stevige oproep naar een return van kwaliteit in de jeugdliteratuur deed.

Hore wie horen wil,

In boekenvriendschap, Jet