Neen, niet de Sint, hoewel ik de laatste dagen ook van zijn boeken genoten heb en de handtekening van de hier bedoelde Klaas ook een staf draagt. Ik heb het over het THE FIRST KLAAS BOOK. Engelse titel voor een  drietalig boek, Nederlands, Engels, Frans, van een internationaal kunstenaar: Klaas Verplancke.

Het eerste wat mijn ‘Deense’ dochter, (bij ieder bezoek in haar nieuwe thuisland krijgt ze van mij een portie ‘cultureel’ bad) aan het lachen maakte, was de naam van de uitgeverij: ‘Oogachtend’ , en dan meteen erna de geloken ogen van het gezicht op de kaft. De nieuwsgierigheid was gewekt, en bij het bladeren volgden de ‘oh”s en ‘ja, dat ken ik…”s.  Ook de Deense aanwezigen werden nieuwsgierig en na een tijdje zaten we over de taalgrenzen heen geknield en gebogen over de suggestieve, surrealistische tekeningen, illustraties en collages, te zoeken naar verbanden, beeldgrapjes en, zeker weten, emoties. Dat doe je bij de eerste kennismaking van het royaal dikke  en mooi boek. Hoe kan het anders bij zo’n productief kunstenaar die na 20 jaar een round- up van zijn werk maakt.

Toen de vlugge Deense commentaar voor mij niet meer te volgen was, kon ik het in alle rust wat beter bekijken. Het Klaasboek is meer dan illustraties. De Nederlandse auteur Pieter van Oudheusden vatte het werk van Klaas Verplancke in thema’s en interpreteerde het in verklarende teksten. ‘ Gewichtig licht’, ‘Tussen hond en wolf’, ‘Hoogtepunten’(letterlijk dus), ‘Van binnen moet je wezen’, ‘Fitness’, ‘Reuzenschouders’ enzovoort enzoverder. Die teksten zijn verspreid tussen de illustraties door, je moet er zelfs naar op zoek, ze zijn kort, daardoor ook leesbaar en ze zijn bovendien heel verhelderend. Ze laten je niet alleen in de tekeningen, maar ook in de ziel van KLaas Verplancke kijken. Zo weet ik nu bijvoorbeeld waarom Klaas’ figuren zo’n grote hoofden hebben, ik zie ze groeien met de jaren, en ik lees wat Van Oudheusden noteert: dat ze ‘de hogedrukcabine van de menselijke geest zijn’. Ik hoor wanneer en  hoe de ‘klik’ van tekenaar naar kunstenaar kwam, waarom Klaas meer van Margritte dan van Dali houdt en hoe je dat in zijn eigen surrealistisch werk terugvindt. Ik volg op de tekeningen de woorden van Van Oudheusden dat Klaas de mens binnenste buiten keert en ik volg op de illustraties opnieuw dat hoofd ‘vol dromen en gedachten’.  Je zou het de exuberante Klaas niet toegeven, maar achter al die vlotheid schuilt een sterk beredeneerde aanpak. Een illustrerende filosoof, die ook Jot, Nopjes,  Reus schreef , waarvoor hij overigens net de Prijs Literatuur van de provincie West- Vlaanderen kreeg. Het komt allemaal aan bod.

The first Klaasbook is geen kinderboek, geen coffee-tablebook (te groot en te zwaar), geen zomaar hebbeding. Het is een gedegen, verhelderend en zeer mooi- ogend overzicht van twintig jaar Klaas. Een boek om te blijven in kijken en puzzelen. In de bibliotheek van mijn ‘Deense’ dochter  kreeg het een zeer bereikbare plaats, naast de Meractoruitgave ‘Vlaamse Kunst”. Daar hoort het ook.

In boekenvriendschap, Jet