Vanochtend vond in de Antwerpse Permekebibliotheek de Recensentendag van Stichting Lezen en De Leeswelp plaats. Met meer dan honderd KJV-nominatielezers, Leeswelp-recensenten en andere geïnteresseerden zat de zaal nagenoeg vol. En dat op een ochtend waarop de regen zo met bakken uit de hemel viel dat je eigenlijk liever je huis niet uit wil, en voor een onderwerp als het recenseren van kinderboeken: mooi.

Na het welkomstwoord van Majo de Saedeleer, directeur van Stichting Lezen, hield Jen de Groeve, hoofdredacteur van De Leeswelp en De Leeswolf, een betoog over literaire kritiek. In een cultuur waarin lezen steeds meer aan belang inboet en de aard van het lezen zelf verandert – in de richting van een ‘rommelig lezen zonder geduld’, in de woorden van Thomas Vaessens , en een ‘fladder- en zapcultuur’ -, lijkt er geen ruimte meer voor literaire kritiek zoals we die de afgelopen decennia gekend hebben. Bovendien wil de lezer zich door de kritiek niet meer laten voorschrijven wat hij moet lezen. (Alsf dat de bedoeling van literaire kritiek zou zijn.) Tegenover dat klimaat pleitte Jen de Groeve voor een jeugdliteraire kritiek die zichzelf en het kinderboek serieus neemt. Een jeugdliteraire kritiek die niet stopt bij de leeservaring, maar die aantoont hoe de auteur erin slaagt bij zijn lezers zo’n ervaring te bewerkstelligen. Een jeugdliteraire kritiek gebaseerd is op reflectie, analyse, vakkennis en een grote belezenheid. Een jeugdliteraire kritiek die zelf niet vervalt in ‘zappende recensies’ die flarden informatie aaneenrijgen. Een jeugdliteraire kritiek zijn rol in het gesprek met de auteur blijft spelen. ‘Anders werken we aan een leescultuur van niet-lezers.’ Eigenlijk zei Jen de Groeve nog een pak meer zinnige dingen, en ik hoop dan ook van harte dat haar lezing later te lezen zal zijn in haar eigenste blad. In dat geval: zeer aanbevolen lectuur.

De volgende spreker, Jan Simoen, wond er geen doekjes om: hij wil gerecenseerd worden. Hij vertelde over wat het voor een auteur betekent gerecenseerd te worden. Dat deed hij op zijn eigenste onderhoudende, typische Simoen-manier: dit keer dan wel zonder gitaar – gelukkig, volgens Majo de Saedeleer, jammer volgens andere aanwezigen  – maar met de bekende humor, zin voor passende anekdotes, een portie chaos en een groot sprekerstalent. Hij stelde vast dat ouders zich voor het eetgedrag van hun kinderen laten adviseren door allerlei voedingsdeskundigen in allerlei bladen, ‘maar voor de hersenactiviteit van hun kind hebben ze geen advies nodig.’ Anders dan met calorieën ‘bepaalt het kind zelf wel hoeveel hersencellen het gebruikt met een boek’. Een veeg uit de pan was er voor de Gouden Uil, die vorig jaar geen zendtijd besteedde aan het bekroonde jeugdboek en daarin gevolg werd door media als tv en radio (die die dag wel minutenlang berichtten over een incident tijdens een voetbalwedstrijd in derde klasse. Alstublieft’).

Over het landschap van de kinderboekenprijzen ging het, ten slotte, in de lezing van Bas Maliepaard, de onvolprezen kinderboekenrecensent van het Nederlandse dagblad Trouw. Wat een saai overzicht van feiten  en lijstjes had kunnen worden, werd een onderhoudend praatje over de vele prijzen die kinderboekenland rijk is, over overeenkomsten, verschillen en evoluties, én een inkijk in de praktijk van het jureren: hoe gaat het er eigenlijk aan toe in zo’n jury? Bijzonder interessant, én erg aangenaam gebracht.

Veel stof tot nadenken en napraten, dus. Wat ook uitgebreid gebeurde bij de boordjeslunch waarop de aanwezigen nog getrakteerd werden. Een geslaagde voormiddag!