Het verhaal van de olifant en de goochelaar of hoe Peter zijn zusje terugvond / Kate DiCamillo
Ik was al een paar weken van plan om te schrijven over het nieuwe boek van de Amerikaanse Kate DiCamillo, met de titel die je hier bovenaan vindt. Nu zie ik dat Ed Franck me in De Standaard der Letteren voor was. “Een boek over geloven in het onmogelijke” zegt Ed, en zo is het. Wie nieuwsgierig is, slaat er DSL van vandaag (11-12) best op na, beter dan Ed Franck kan ik mijn eigen enthousiasme niet verwoorden. Een boek voor sombere winterdagen, zegt hij ook nog, en dat is ook waar. Ik voelde me midden in een Wintertale van Dickens, op het eind van de eervorige eeuw (goed lezen: de eervorige eeuw – zo’n vertaling kan volgens mij alleen vertaalster Martha Heesen verzinnen!), waar een lantaarnopsteker nog zijn ronde doet, een bedelaar met een blinde hond liedjes ter plekke maakt en een goochelaar in het theater aan verveelde prinsen, prinsessen en adellijke dames zijn kunsten toont. En een tovenaar wordt- een zeer betwistbare weliswaar. Een tijd waarin er nog sombere weeshuizen bestaan en zachtaardige mensen. Zoals het jongetje van 10,Peter, op zoek naar zijn zusje Adèle; zoals een politieman die denkt als een dichter, een kromme steenhouwer, een dove, vriendelijke portierster van het weeshuis, de goochelaar en de bedelaar met zijn blinde hond. In die sombere, grijze, grauwe en zeer donkere winter kijken zij allemaal uit naar een wonder, dat misschien wel komt met de sneeuw, maar die wil maar niet vallen. Het zijn zachtmoedige dromers, die hopen en geloven en wachten. Hun wachten en hopen maakt hun realiteit magisch. Hun dromen- absurd, grappig zelfs in al hun donkerte, voeren ons mee naar een magische wereld waar het onmogelijke mogelijk wordt. Naar een wereld waarin de goochelaar een olifant uit de lucht tovert, terwijl hij eigenlijk alleen lelies had bedoeld…
Dit is een boek dat ik op mijn speciale rekje heb gezet, om het nog een keer te lezen (wat ik ondertussen al deed!)- op zo’n donkere winterdag. Ik heb genoten van de taal, die nu eens niet zo’n coole jongerentaal was – dat kon ook moeilijk in de eervorige eeuw- maar gedragen, met woorden die je proeft en genietend hardop uitspreekt; met zingende- neen, geneuriede namen en aansprekingen: “Peter Augustus Duchenne, medebewoner van het Poolsche Huis, klein koekoeksjong van de zolderwereld” Leo Matienne, madame La Vaugh …ze worden het liefst bij voor- en achternaam genoemd. Martha Heesen zal genoten hebben!!!
Ik stop, ik word te lyrisch. Ik kon het echt niet laten, Ed!
In boekenvriendschap. Jet
Ed Franck was jou voor, jij bent mij voor.
Wat een bijzonder boek (en wat een mooie vertaling van Martha Heesen, inderdaad, blij dat je dat vermeldde).
Kate DiCamillo is een van de opmerkelijkste schrijfsters van het moment…
Ik ben het boek pas tegengekomen in een reclamefolder, maar jullie trekken me zo over de streep om het te lezen. Jullie aanraders zijn me in het verleden al zeer goed bevallen. Ik kan de sfeer al bijna proeven, straks ga ik nog uitkijken naar die donkere winterse dagen…
Bedankt voor de tip Jet en Karin!
Doen Sonja, en je tijd nemen. Ieder woord en iedere zin proeven en zonder nadenken hardop lezen! Jet
Dag Jet,
Ik kom zeker eens langs want de winterse dagen komen eraan! ;-)
…en de olifant, dames en heer, wie heeft het over het droeve lot van de olifant?
Het arme beest wordt van God weet waar tevoorschijn getoverd en wordt daarna veroordeeld tot lijdzaam staan en wachten…tot het weer wordt weggetoverd.
Mijn gedachten gaan uit naar deze zachtmoedige kolos!
En laat de kou nu maar komen zodat we kunnen insneeuwen met pakken mooie literatuur.
Kate DiCamillo Ingrid!!! Die denk tot aan de laatste blz. aan de olifant, genaan als ze is met zijn droevig lot. Echt- even wonderlijk als hij kwam, gaat hij ook weer!
[...] wie even onder de indruk is van Kate DiCamillo’s nieuwe boek als Jet en ik, nog een tip, die ik eerder elders [...]
[...] Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond (Kate DiCamillo, uitgeverij Querido, uit het Engels vertaald door Martha Heesen) Als een goochelaar een bos bloemen tevoorschijn wil toveren, valt er een olifant uit de lucht, op de schoot van madame LaVaughn, die op slag in een rolstoel belandt. En laat Peter, die zich al jaren afvraagt of zijn zusje nog leeft, net daarvoor van een waarzegger te horen hebben gekregen dat hij ‘de olifant moet volgen’. Vanaf dat moment gebeuren er wonderbaarlijke dingen, met Peters zoektocht naar zijn zusje als rode draad. Een magnifiek geschreven, magisch verhaal vol verlangen, heimwee en geloof in wonderen. Een boek voor op de allerbovenste plank! Lees er meer over in onze eerder verschenen recensie. [...]