Wat moeten we met de laatste Gaudesaboos?
Pieter Gaudesaboos heeft samen met Lorraine Francis twee nieuwe prentenboeken gemaakt. Twee boeken rond een nieuw personage: Mannetje Koek. Perfect afzonderlijk te lezen, maar toch zijn de twee met elkaar verbonden. Wil je het volgens de regel doen, dan lees je eerst Mannetje Koek schrijft een boek en daarna Het boek van Mannetje Koek. Dat laatste is alleszins het meest toegankelijke en lijkt ook voor de jongste kleuters geschreven. Het is even wennen aan de personages, die louter voorwerpen zijn, 
zoals een koek, een kastanje, een schaal met erwtjes (die op zich een eenheid is, maar ook weer een hoeveelheid, want elk erwtje lijkt ook afzonderlijk een personage te zijn) of een bolletje kaas. Die keuze is niet echt functioneel, maar best wel grappig. Het hoofdpersonage Mannetje Koek viert zijn verjaardag. Voor de rest steunt dit prentenboek op bekende formules. Herhaling, zo komt er na elke dubbele pagina een nieuwe gast, die een cadeau meebrengt. Nieuwsgierigheid opwekkend, want op het einde van elke dubbele pagina wordt de vraag gesteld wie er nu aan de deur zou staan. Wie goed kijkt kan het silhouet van de nieuwe gast al achter het raam herkennen. En ondertussen groeit het aantal personages in de zetel van Mannetje Koek.
Mannetje Koek schrijft een boek vraagt heel wat meer van de lezer. Voor oudere kleuters ook, lijkt mij. Mannetje Koek is jarig, zijn vrienden willen hem bezoeken, maar Mannetje Koek heeft geen tijd. Hij schrijft een boek over zijn leven. De vrienden, die bang zijn dat er genante details over hun leven in het boek zullen voorkomen, besluiten ’s nachts Mannetje Koeks huis binnen te dringen en de pagina’s over henzelf uit te scheuren. Maar het 
boek loopt weg, komt onderweg weer andere personages tegen die erin willen lezen, waardoor het boek letters verliest. Het verhaal maakt te veel bochten en is vaak te ver gezocht voor een kind van vijf en zelfs ouder. Het lijkt alsof Gaudesaboos en Francis van twee verhaallijnen hebben willen samensmelten. Net zoals het eerste lijkt dit boek me ook wat te abstract. Daartegenover staat dan wel dat de beeldtaal magistraal is uitgewerkt, met heel veel te ontdekken in de kleinste details. Ongelooflijk bijvoorbeeld hoe heel het verhaal op de achterflap in één enkel schema wordt weergegeven. Heel moeilijk om dit boek te beoordelen.
Dag Stefan,
Ik had precies dezelfde ervaring als jij. Ik kon de boeken (boekje) ook moeilijk voorstellen aan een publiek. Maar ik ga vooral akkoord met jouw laatste vaststelling. Daar sta ik al mijn hele lees- en recensieleven achter: een boek mag voor volwassenen nog zo schitterend en heerlijk zijn, als het in een jeugdreeks verschijnt, is het tenslotte de bedoeling dat de jeugd (of de kinderen) het ook lezen. Die basislaag…daar gaat het inderdaad om.
In boekenvriendschap, Jet
Ik heb het boek voorgelezen aan mijn twee jongste kinderen (3 en 7), en ze hebben er allebei van genoten. Zelfs na een eerste keer. Een tweede en derde (en vierde en vijfde) keer bleef het boeien, bij de oudste omdat hij de tekst zelf al kan lezen, bij de jongste omdat hij op zoek kan gaan in de prenten (bijvoorbeeld naar het boek). Zij vinden dit een heel grappig boek, waar ook niet gekeken wordt op een grapje meer of minder. Een boek waar ze zelf in vliegen, zonder remmingen.
Een paar maanden geleden heb ik ‘Het geheim van de keel van de nachtegaal’ voorgelezen aan hetzelfde doelpubliek (toen zat mijn oudste zoontje van 8 er ook bij), en dat heb ik maar één keer voorgelezen. Ze vonden het mooi (behalve die van drie jaar, die was na de eerste pagina al verdwenen), maar zonder meer. Het verhaal kenden ze al, ze vonden het best mooi verteld maar ze hebben nooit meer gevraagd om het opnieuw voor te lezen. Wat er volgens mij vooral ontbrak was humor of lichtheid. Ze kunnen wel wat poëzie hebben, maar als er niet ook af en toe eens een grapje komt, haken ze af.
Ik weet wel dat je dergelijke boeken moeilijk kunt vergelijken, maar op basis van Mannetje Koek kun je Pieter Gaudesaboos volgens mij moeilijk verwijten dat hij zijn doelgroep uit het oog verliest.
Met heel veel boekengroeten,
Evelien
Beste allemaal,
mijn ervaring met mijn dochter van vier komt overeen met die van Evelien: het kleine boek (het koekje) viel meteen in de smaak, het grote boek heb ik selectief voorgelezen, en daar hebben we samen vooral de prenten ontdekt. Mijn dochter is wel vertrouwd met Gaudesaboos, en kende zijn stijl al van de Tommie en de Torenhoge Boterham. Het kan dus wel werken, al moet ik erbij zeggen dat ik sommige stukken tekst uit het grote boek bij het voorlezen wat ingekort heb – dat boek lijkt me voor een iets oudere leeftijd geschikt.
Groetjes,
Vanessa
Beste allemaal,
mijn ervaring met mijn dochter van vier komt overeen met die van Evelien: het kleine boek (het koekje) viel meteen in de smaak, het grote boek heb ik selectief voorgelezen, en daar hebben we samen vooral de prenten ontdekt. Mijn dochter is wel vertrouwd met Gaudesaboos, en kende zijn stijl al van de Tommie en de Torenhoge Boterham. Het kan dus wel werken, al moet ik erbij zeggen dat ik sommige stukken tekst uit het grote boek bij het voorlezen wat ingekort heb – dat boek lijkt me voor een iets oudere leeftijd geschikt.
Groetjes,
Vanessa